เสียงของเพื่อนดังขึ้นพอดี รั้งสติของคนที่กำลังเหม่อลอยเอาไว้ ฌานินสะดุ้งเบา ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ กลืนความหนักอึ้งทั้งหมดลง แล้วหันไปมองขวัญใจกับปอร์เช่ที่เดินมาหา
“เหม่ออะไรของแก ก่อนเข้าห้องน้ำยังอารมณ์ดีอยู่เลย ทะเลาะกับพี่คลื่นเหรอ?” ขวัญใจรีบถาม เมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนเปลี่ยนไป ซึ่งดูผิดกับก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่นาที
“เปล่า ๆ ไม่มีอะไร”
“หรือพ่อแกติดต่อมา”
“ไม่ติดต่อมานานมากแล้ว ไม่มีอะไรจริง ๆ เรากลับกันเถอะ”
ฌานินส่ายหน้าปฏิเสธ เลี่ยงสายตาของเพื่อน เธอเดินนำทั้งสองคนไปยังประตูทางออกของห้างสรรพสินค้า พยายามสลัดเรื่องที่ทำให้กลับมาคิดมากอีกครั้งทิ้ง
… คอนโด
แม้จะทิ้งข้อความบอกคลื่นเอาไว้ ว่าหากกลับห้องแล้วจะบอกเขา แต่จนตอนนี้ เวลาเกือบสามทุ่ม เธอยังไม่แม้แต่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ทั้งเสียงแจ้งเตือน ทั้งสายเรียกเข้าดังขึ้น จากคนที่กำลังร้อนใจเพราะติดต่อไม่ได้ ดวงตากลมมองแชตของ
