เมื่อคิดได้แบบนั้น คลื่นไม่ได้เข้าไปรบกวนอะไรอีก เพียงแค่คอยตามมองและแอบถ่ายภาพเก็บเอาไว้ จนกระทั่งร่างเล็กตัดองุ่นได้เต็มตะกร้าก็เดินกลับมาหาพนักงานที่ยืนรออยู่ตรงรถ
“ฝากจัดใส่กระเช้าเล็ก ๆ ให้หน่อยนะคะ” มือเรียวยื่นตะกร้าองุ่นให้พนักงาน
“ได้เลยค่ะ เดี๋ยวก่อนกลับคุณลูกค้าสามารถแวะรับได้ตรงซุ้มทางออกเลยนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“ตัดได้เยอะจัง เก่งเหมือนกันนะ” เมื่อสบโอกาสร่างสูงก็รีบเอ่ยปากชม “ตัดเผื่อพี่บ้างหรือเปล่า?”
“ทำไมฌาต้องตัดเผื่อละคะ พี่คลื่นก็มีมือหนิ”
“ใจร้ายจังครับคนสวย”
ฌานินไม่อยากต่อปากต่อคำ จึงเดินเลี่ยงไปขึ้นรถรางเพื่อเตรียมไปจุดต่อไป แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเพียงแค่หยอกเย้าเธอเล่น แต่ในเวลานี้ไม่ว่าคลื่นจะทำอะไรก็ดูจะน่ารำคาญไปซะหมด
รถรางขับแล่นลึกเข้าไปด้านใน ก่อนจะจอดนิ่งตรงจุดปั่นจักรยานเพื่อชมวิวทิวทัศน์ ฌานินตาลุกวาว รีบก้าวลงจากรถแล้วเดินไปจองจักรยาน ขณะที่คลื่นรีบตา
