“ทะ ทำไมวันนี้มาหาฌาล่ะคะ”
“ก็ไม่ทำไม ฉันบอกในแชตแล้ว” เขาเว้นคำพูด จ้องลึกลงไปในตาคู่สวย “ไม่นึกว่าแมวน้อยที่คิดว่าเชื่อง จะพาใครมาอยู่ในห้อง”
“ฟังฌาก่อนได้ไหม”
คลื่นไม่ได้ตอบ ขาแกร่งก้าวเดินพาตัวเองไปนั่งลงบนโซฟา ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับของบางอย่างที่วางในตะกร้าใบเล็ก
“นั่นอะไร”
ดวงตากลมของฌานินเบิกโต สิ่งที่เขาท้วงมันคือชุดถักไหมพรมของเธอ จึงรีบเดินไปหยิบเพื่อจะนำไปเก็บที่อื่นพร้อมคำตอบ
“ฌะ ฌาแค่หัดถักค่ะ พอดีว่างไม่มีอะไรทำ สวยไหมคะ” เธอหันมายิ้มหวานให้เขา แต่คำตอบกลับทำให้รอยยิ้มสดใสที่มีหายไปจากใบหน้าของคนตัวเล็กทันที
“ไร้สาระ”
เธอเดินก้มหน้านำของที่ถือไปเก็บเอาไว้ในห้อง พลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ความเจ็บปวดมันเอาแต่กัดกินจนหนักอึ้งไปทั้งร่าง พอได้ยินพูดว่าสิ่งที่ทำมันไร้สาระ ทำเอาเธอแทบไม่กล้าให้มันกับเขา แม้จะเป็นความตั้งใจแต่แรกก็ตาม
ขาเรียวก้าวเดินนำพาร่างที่ใบหน้าสลดหม่นล
