ท่ามกลางห้องที่เงียบสงัด แกร็ก! เสียงประตูเปิดออก ตามมาด้วยเสียงของร่างเล็กที่กำลังคุยโทรศัพท์อย่างไม่ทันสังเกต ว่าตอนนี้ภายในห้องไม่ได้มีแค่เธอ
“เดี๋ยวฌาบอกอีกทีนะคะ…”
กึก!
เมื่อเหลือบสายตาไปเห็นร่างของคลื่นที่นั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง ฌานินก็ชะงัก ก่อนจะรีบดึงโทรศัพท์ออกจากหูและกดตัดสายในทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ กลางอกสั่นไหวเพราะหวั่นกลัวถูกจับได้ ว่ากำลังคิดจะทำบางอย่าง
เธอรู้แล้วว่าต่อให้พูดยังไงคลื่นก็คงไม่ยอมฟัง ขนาดขอให้หายไป เขาก็ยังเอาแต่โผล่มาให้เจอ มันชวนให้หงุดหงิด แต่ความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้อยากต่อว่า เพราะเหนื่อยที่จะพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ร่างเล็กไม่ถาม ไม่พูด และไม่ชายตามอง เลือกเดินผ่านคนตัวสูงไปทางครัว ทำราวกับตอนนี้อยู่ภายในห้องเพียงคนเดียว
คลื่นเคยถูกต่อว่า และเคยถูกมองด้วยสายตาไม่ชอบใจมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ร่างเล
