บทที่ 4 จัดการตัวเองแก้ขัด

เสียงของผู้กำกับที่ลอยเข้ามาสู่โสตประสาท ช่วยเรียกสติของพีรดาให้กลับคืนมา เธอกะพริบตาปริบ ๆ อย่างตั้งตัวไม่ทันเพราะคำสั่งเมื่อกี้นี้ทำให้อารมณ์สวาทที่ถูกจุดขึ้นมาแล้วค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทว่าในระหว่างที่หญิงสาวกำลังพยายามข่มความหงุดหงิดที่ผุดขึ้นมา พี่พฤกษ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับหันมาช่วยจัดเสื้อผ้าให้ ฟองที่เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพแบบไหนจึงได้แต่หันไปผงกศีรษะให้อีกฝ่ายแทนคำขอบคุณ และในตอนนั้นเองที่พี่เสผู้กำกับเดินเข้ามาใกล้ ๆ “เยี่ยมมากเลยทั้งสองคน! ฉากเมื่อกี้เข้าถึงอารมณ์กันได้ดีมาก! ถ้าทำแบบนี้ได้ทุกฉาก รับรองว่าหนังเรื่องนี้ต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่!” พีรดาทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อได้ยินคำชมนั้น เพราะความจริงแล้วเมื่อกี้นี้มันไม่ใช่การแสดง แต่เป็นอารมณ์ที่แท้จริงของเธอต่างหาก! อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย แต่เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะมีอารมณ์ขึ้นมาในระหว่างทำงาน จนตอนนี้น้ำรักเปียกชุ่มไปทั้งกางเกงใน “เป็นเพราะฟองรับส่งอารมณ์ได้ดีน่ะครับ” “แหมพฤกษ์ แกจะถ่อมตัวไปทำไม? ที่ภาพรวมมันออกมาดี มันก็เพราะทั้งสองคนนั่นแหละน่า~ แต่ว่าก็ว่าเถอะ ฉากเมื่อกี้นี้ดูดีเป็นบ้า! นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นผลงานแรกของฟอง พี่คงคิดว่าเราเป็นนักแสดงเจ้าบทบาทที่ไหน” “...พี่เสชมเกินไปแล้วค่ะ ฟองเป็นแค่เด็กใหม่ ยังต้องให้พี่พฤกษ์กับพี่เสช่วยชี้แนะให้อีกมากนะคะ” เธอตอบกลับขณะที่ยกมือขึ้นเกาแก้มแบบเขิน ๆ เมื่อได้รับการเยินยอเกินพอดีจากคนทั้งสอง แต่แท้จริงแล้วในสมองกลับยังคิดวนเวียนอยู่กับการเล้าโลมของพี่พฤกษ์ในฉาก ฟองไม่อาจสะบัดเรื่องนี้ออกจากหัวได้ แม้ว่าพี่พฤกษ์กับพี่เสจะเริ่มพูดคุยปรึกษาเรื่องถ่ายทำฉากอื่น ๆ หลังจากนี้ และในตอนนั้นเองที่ตากลมสะดุดเข้ากับความคับแน่นของเป้ากางเกงที่ทิ่มแทงตัวเองเมื่อกี้นี้ ซึ่งมันยิ่งทำให้ร่องรูน้อยยิ่งขมิบรัดอากาศมากขึ้นไปใหญ่ “...เอาเป็นว่าเดี๋ยวพักเที่ยงกันก่อนแล้วกัน แล้วหลังจากนั้นเราค่อยมาถ่ายฉากต่อไปต่อกัน” เพราะสบโอกาสพอดี พีรดาจึงฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังจะไปกินข้าวด้วยกันนี้ปลีกตัวไปที่ห้องแต่งตัวและขังตัวเองไว้เพียงลำพัง ฟองคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองและถือมันเข้าไปในเต็นท์เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างว่องไว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งชันเข่าอ้าขาบนพื้นเต็นท์โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น มือเรียวสอดเข้าไปในชั้นในตัวบางกรีดไล้ไปตามรอยแยกแสนชุ่มฉ่ำ หวังจะปลดปล่อยตัวเองจากอารมณ์ที่คั่งค้างให้ได้ “อื้อ~” เสียงหวานครวญแผ่วในที่แคบ เพราะแม้ประตูด้านนอกจะล็อคเอาไว้แล้ว แต่การมาทำเรื่องแบบนี้ในที่สาธารณะก็ยังต้องระมัดระวัง เธอไม่ได้อยากตกเป็นขี้ปากชาวบ้านเหมือนอย่างที่จีจี้เคยเอามาเม้าท์ให้ฟัง ดังนั้นจึงพยายามเร่งมือเพื่อที่จะจบทุกอย่างให้ไว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสถานการณ์นี้มันน่าตื่นเต้นรึเปล่า แต่ ณ จุดนี้ความต้องการของพีรดามันพลุ่งพล่านจนน่าตกใจ นิ้วน้อยคลึงวนบนปุ่มสวาทปลุกอารมณ์ตัวเองให้ร้อนเร่า หญิงสาวสูดปากตัวเองเบา ๆ เมื่อความซาบซ่านพุ่งเข้าจู่โจมจนอดใจไว้ไม่ไหว น้ำรักสีใสไหลรินออกมาไม่ขาด อาจเพราะเธอห่างหายจากเรื่องพวกนี้มานาน มันเลยมีปริมาณมากจนน่าตกใจ ของเหลวมากมายไหลเยิ้มไปถึงร่องก้น เจิ่งนองบนพื้นที่นั่งอยู่ แต่กระนั้นฟองก็ไม่ได้คิดจะหยุดมือแต่อย่างใด เพราะยิ่งเสียงเฉอะแฉะหยาบโลนดังขึ้นมากเท่าไหร่ ฟองยิ่งมีอารมณ์มากขึ้นเป็นเท่าตัว เธอหลับตานึกภาพใบหน้าหล่อคมของพี่พฤกษ์ตอนที่ซุกไซ้ไล้เลียหน้าอกของตัวเอง ขณะที่ยกมือขึ้นบีบขย้ำมันไปพร้อม ๆ กัน นิ้วเล็กสะกิดเขี่ยยอดจุกแข็งตึงซ้ำ ๆ โดยจินตนาการไปด้วยว่ามันคือเรียวลิ้นของอีกฝ่าย “อ๊ะ! อ๊า~ พี่พฤกษ์ขา~” หญิงสาวร้องครางด้วยความเสียวซ่านเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ไถลตัวลงนอนบนพื้นผ้าใบของเต็นท์เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเผลอไผล เสื้อผ้าวาบหวิวถูกร่นลงไปกองอยู่ตรงบั้นเอวแบบลวก ๆ ในสภาพสุดยุ่งเหยิง ขณะที่ขาเรียวอ้าออกกว้างเปิดเปลือยเครื่องเพศให้แอ่นอ้ารับอากาศ ความคับแคบของสถานที่ไม่เป็นอุปสรรคเลยสำหรับพีรดา เพราะตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเธอมันไปกองรวมกันอยู่ตรงกลีบสวาทที่ถูกแหวกอ้าจนเห็นเนื้อใน นิ้วเรียวโจนจ้วงเข้าไปในบ่อน้ำหวานทีเดียวสองนิ้ว ก่อนจะเริ่มเกี่ยวเข้าออกเป็นจังหวะ ทุก ๆ ครั้งที่ปลายนิ้วแตะลงบนจุดอ่อนไหวในหลืบลับ มันทำให้ฟองสุขสมจนอดที่จะเร่งความเร็วในการขยับมือไม่ได้ “อูย~ แบบนั้นแหละค่ะ ล้วงลึก ๆ เลยค่ะพี่พฤกษ์ อื้อ~ อยากได้อย่างอื่นที่มากกว่านิ้วจัง ถ้าโดนดุ้นใหญ่ ๆ ของพี่กระแทกเข้ามา ฟองไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะเสียวแค่ไหน” เธอครางเสียงกระเส่า ขณะที่นึกถึงของเล่นที่อีกฝ่ายยัดเข้าไปในเป้ากางเกงก่อนเข้าฉาก ในใจฟองนึกอยากจะยืมมันมาใช้งานถูกวัตถุประสงค์เป็นบ้า แต่ติดที่ไม่สามารถทำแบบนั้นจริง ๆ ได้ ถึงเธอจะได้เห็นสิ่งนั้นเพียงครู่ ทว่าความใหญ่เบิ้มที่ยิ่งกว่าของเล่นที่ใช้ประจำที่บ้านกลับติดตา จนพีรดาแอบหมายมั่นปั้นมือไว้ในใจว่าจะต้องหาดิลโด้ไซส์นั้นมาลองใช้งานดูสักครั้ง หน้าสวยสะบัดเชิดขึ้นเล็กน้อยยามที่จินตนาการว่าดุ้นลำเขื่องกำลังมุดเข้าออกในร่องรัก ทว่านั่นกลับทำให้สายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ตั้งอยู่ตรงมุมอับสายตาที่ไม่น่าจะมีใครสนใจ ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ ดิลโด้ไซส์บิ๊กที่กำลังคิดถึงเมื่อกี้นี้จะมาปรากฎอยู่ตรงหน้า ทั้งตัวฟองในตอนนี้ก็ถูกความเ****นบังตาจึงรีบคว้ามันมาใช้งาน โดยไม่ได้ใช้ความคิดตรึกตรองให้ถี่ถ้วนว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร ท่อนลำซิลิโคนขนาดยักษ์ถูกจับมาเช็ดทำความสะอาดกับเสื้อผ้าของเธอแบบลวก ๆ ก่อนที่พีรดาจะถ่มน้ำลายใส่ของเลียนแบบที่ไม่ได้มีลูกเล่นอะไรอย่างรีบร้อน มือเรียวลูบไล้ไปตามความยาวชโลมของเหลวไปทั่วลำท่อนจนสิ่งนั้นวาววับชวนหลงใหล ฟองรีบเอาเจ้าสิ่งนั้นไปจ่อที่ร่องสวาท และทันทีทีปลายมนแตะลงตรงปากทาง มันก็ทำให้เธอเผลอขมิบรัดอากาศด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ ตากลมเหลือบมองไปยังทิศทางของประตูห้องนอกเต็นท์เปลี่ยนเสื้อผ้าทีหนึ่ง แม้จะมองไม่เห็นภายนอกก็ตาม แต่เพียงคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไร มันก็ทำให้เธอมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ มือน้อยกดน้ำหนักให้สิ่งนั้นเบียดแทรกเข้ามาในโพรงแคบอย่างเชื่องช้า พีรดาค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความวาบหวาม เมื่อหลืบสวาทถูกเติมเต็มความปรารถนาด้วยของเล่นขนาดใหญ่ แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่น้ำรักที่เอ่อล้นออกมาจากช่องทาง ก็ช่วยให้การสอดใส่ไม่เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด ยิ่งสิ่งนั้นทะลวงลึก เรียวขาสลักเสลาก็ยิ่งเปิดอ้าออกกว้าง สะโพกผายส่ายร่อนด้วยความร้อนร่าน ส่งหัวเห็ดบานร่าให้ควงคว้านค้นหาจุดบอบบางภายใน “ฮื่อ... เต็มรูไปหมดเลย เข้าลึกแบบนี้ ถึงใจดีชะมัด” เสียงหวานสบถกับตัวเอง ขณะที่สาวข้อมือจ้วงแทงสิ่งนั้นให้ขยับเข้าออกซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่ปลายมนกระทุ้งกระแทกลงบนจุดกระสัน มันทำให้ฟองเสียวซ่านจนน้ำตาแทบไหล พีรดาร้องครางออกมาด้วยความซาบซ่าน ขณะที่ใช้มืออีกข้างที่ยังว่างขยี้ห***มตัวเอง ปลุกเร้าเลือดในกายให้ยิ่งเดือดพล่านมากขึ้นไปใหญ่ เสียงเฉอะแฉะหยาบโลนดังมาให้ได้ยินไม่ขาด แต่ถึงยังไงซิลิโคนเย็น ๆ มันก็สู้เอ็นอุ่น ๆ ไม่ได้ เธอเลยต้องใช้จินตนาการช่วยเพื่อให้ตัวเองถึงฝั่งฝันโดยไว กายบางพลิกคว่ำเปลี่ยนท่าจากนอนอ้าขาเป็นคลานเข่า หน้าสวยหมอบฟุบลงกับผืนผ้าใบทั้งที่เริ่มหอบหายใจเบา ๆ แต่กระนั้นข้อมือสาวกลับยังคงเคลื่อนไหว สะโพกผายลอยโด่งอยู่อากาศตั้งท่ารับดิลโด้ยักษ์ที่จ้วงแทงรัวแรงมากขึ้นทุกขณะ พีรดาคิดจินตนาการว่าตัวเองกำลังถูกพี่พฤกษ์สอดใส่จากข้างหลังเหมือนในฉากที่พระนางเอากับหลังประตูบานยักษ์ และนั่นทำให้ความต้องการของเธอทะยานสูงขึ้นจนเกือบจะถึงเส้นชัย “พี่พฤกษ์ แรงอีกค่ะ! แรงกว่านี้! อื้อ~ อีกนิดเดียว เอาฟองแรง ๆ กระแทกเข้ามาเลยค่ะ อึก! อื้ม!!!” หญิงสาวกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ขณะที่กัดปากกลั้นเสียงที่ทำท่าจะแผดลั่นออกมา แขนเรียวทิ้งลงข้างลำตัวอย่างหมดสภาพพร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อการช่วยตัวเองครั้งนี้ เธอเสร็จแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ของเล่นลำยักษ์ยัดเสียบคาอยู่ในช่องทาที่ตอดรัดตุบตับเป็นจังหวะ ตอนนี้พีรดาเหนื่อยเกินกว่าจะดึงมันออกจากช่องทางด้วยซ้ำ เธอเลยปล่อยให้ผนังเนื้อคับขมิบไล่มันออกไป ตุบ! ดิลโด้ที่อาบชโลมไปด้วยหยาดน้ำแห่งความต้องการร่วงหล่นลงบนพื้นโดยไม่มีใครสนใจไยดี ขณะที่ฟองพยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ร่องรักของเธอยังคงสั่นสะท้านจากคลื่นอารมร์ที่พัดผ่าน ขับน้ำรักให้ไหลย้อยมาตามง่ามขาด้านใน มือเรียวเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูในกระเป๋าเสื้อผ้ามาเช็ดทำความสะอาดร่างกายของตน พีรดาลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างร้อนรน และในตอนนั้นเองที่เธอเริ่มสงสัยว่า ‘ดิลโด้อันนี้มันมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร’ ถ้าจำไม่ผิด นี่ต้องเป็นของที่พี่พฤกษ์ยัดใส่ไว้ในเป้ากางเกงก่อนเข้าฉากแน่ ๆ แต่ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้? เมื่อกี้นี้ตอนที่ทุกคนแยกย้ายกันไปพักกินข้าว เธอก็พุ่งตรงมาที่ห้องแต่งตัวทันที พี่พฤกษ์ไม่น่าจะมาถึงห้องนี้และเอามันมาวางไว้ที่นี่ก่อนเธอได้ ถ้าจะบอกว่าเขาไม่ได้ใส่มันเข้าฉากตั้งแต่แรก แล้วไอ้ที่ทิ่มก้นเธอตอนถ่ายทำนั่นมันอะไร? จะบอกว่าพี่พฤกษ์แข็งจริงในฉากก็ไม่น่าใช่ เพราะจากที่ยัยจีจี้เคยเล่าให้ฟัง เขาเป็นพวกนกเขาไม่ขันนี่นา กึก! กึก! “ใครน่ะ!?” เสียงกลอนประตูที่ถูกขยับจากภายนอก ทำให้พีรดาเผลอตะโกนถามออกไปด้วยความตกใจ ร่างเพรียวคว้ากระเป๋าก้าวออกจากเต็นท์เปลี่ยนเสื้อผ้าในทันใด ก่อนจะเปิดประตูผลัวะออกไปเพื่อดูว่าใครมา “...” มีเพียงความว่างเปล่าที่รอเธออยู่ตรงนั้น ซึ่งฟองเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองหูแว่วไปเองรึเปล่า ทว่าพอสายตาไปหยุดตรงนาฬิกาแล้วเห็นว่าเวลาพักผ่านมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอก็รีบโยนกระเป๋าไว้บนโต๊ะและมุ่งหน้าไปยังโต๊ะอาหาร ขืนมีคนสังเกตเห็นว่าเธอหายไป ตอนกลบเกลื่อนมันจะลำบาก โดยที่พีรดาไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่า คล้อยหลังจากที่ตัวเองเดินพ้นจากโถงทางเดินไปมีเงาร่างสูงใหญ่โผล่ออกมาจากหลังบานประตูที่ยังเปิดอ้า และเดินเข้าไปในห้องที่ตนเพิ่งออกมาอย่างเงียบงัน ครืด... ซิปเต็นท์เปลี่ยนเสื้อผ้าถูกรูดให้เปิดออก ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้าไปหยิบของที่ตัวเองวางทิ้งเอาไว้ ทว่าความเปียกเยิ้มที่เจิ่งนองบนของเล่นและผืนผ้าใบใต้เท้ากลับทำให้เขาหยุดชะงัก “ทำไมมันเปียกแบบนี้? หรือว่าเมื่อกี้นี้ฟองจะ...” เสียงนุ่มทุ้มสลายหายไปกับอากาศ ขณะที่ของเล่นชิ้นนั้นถูกเก็บลงไปในกระเป๋าของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘นักแสดงนำอีกคน’ อย่างเงียบงัน เมือกลื่นใสที่เปรอเปื้อนฝ่ามือ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นออกมาลิ้มลองมัน และนั่นทำให้ความเป็นชายที่เพิ่งจะสงบลงไปได้ไม่นานแข็งผงาดขึ้นมาในทันใด “เฮ้อ~ แล้วแบบนี้จะไปกินข้าวรวมกับทุกคนได้ยังไงละเนี่ย”