บทที่ 5 เดี๋ยวนะ...นี่มันของจริงไม่ใช่หรือไง!? (1)

การถ่ายทำยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่องจากวันเป็นเดือน ท่ามกลางความสัมพันธ์ของคนในกองถ่ายที่เริ่มสนิทกัน จากตอนแรก ๆ ที่พีรดายังไม่ได้สนิทกับใครเท่าไหร่ มาตอนนี้เธอกลับคุ้นเคยกับทุกคนมากขึ้นเพราะต้องทำงานด้วยกันทุกวัน และฟองก็ค้นพบว่าตัวเองชอบงานที่ทำมากกว่าที่คิดเอาไว้มาก จากที่เคยต้องรับโอกาสนี้ไว้เพราะความจำเป็น ก็กลายเป็นทุ่มเทความตั้งใจให้อย่างเต็มที่ เธอตั้งใจอ่านบท ทำความเข้าใจตัวละครเป็นอย่างดี แม้จะยังไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของงานชิ้นนี้จะเป็นยังไงก็ตาม วันนี้เป็นอีกวันที่เธอกับพี่พฤกษ์ต้องถ่ายฉากอีโรติกด้วยกัน ทว่าความประดักประเดิดที่เคยมีกลับลดลงกว่าแต่ก่อนมาก อาจเพราะพวกเราเข้าฉากแบบนี้ด้วยกันมาสองสามครั้งแล้ว ฟองเลยเริ่มพอจะทำใจให้ชินขึ้นมาได้บ้าง ตลอดการถ่ายทำจึงไม่มีปัญหาอะไร ฉากที่ต้องถ่ายทำในวันนี้เป็นช่วงกลางของเรื่องที่พระนางเริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ให้กันแล้ว พวกเขาสนิทสนมกันผ่านการทำงาน แนบชิดกันผ่านร่างกาย ภายใต้ความสัมพันธ์ลับที่ไม่มีการผูกมัดใด ๆ ต่อหน้าทุกคนพวกเขาเป็นเพียง ‘เจ้านาย’ กับ ‘ลูกน้อง’ ที่ทำงานเข้าขากันได้ดี แต่เพื่อปลดปล่อยความเครียดจากโปรเจคงานที่กำลังติดขัดอยู่ตอนนี้ ทุกคืนทั้งคู่เลยก็เลือกที่จะใช้ ‘เซ็กส์’ ในการระบายมันออกไป มันเป็นซีนที่ ‘คุณตุลย์’ กำลังดื่มเหล้าแก้เครียดอยู่คนเดียวในคอนโดสูงเสียดฟ้า ‘น้ำ’ เลยเข้ามาหาและทำให้เขาลืมเลือนทุกสิ่งอย่างด้วยร่างกายตน ส่วนรายละเอียด... ก็เป็นประมาณว่านางเอกเข้าไปยั่ว เข้าไปอ่อย ดึงความสนใจของพระเอกจากแก้วเหล้าด้วยการปรนเปรอเขาผ่านริมฝีปาก ภาพที่พี่เสอยากได้คือเงาซีลูเอตยามค่ำคืนริมหน้าต่างบานยักษ์ของคอนโดอันหรูหราที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความลุ่มหลง เธอจะต้องปลุกปั่นเขา ยั่วยวนเขา ทำให้เขาหลงลืมทุกสิ่งและจมดิ่งไปกับเพลิงกาม จนในที่สุดพระเอกหมดความอดทน และจับเธอตอกตรึงตรงกระจก ก่อนจะตัดจบฉากนี้ไปแบบละครไทย พูดตรง ๆ ว่าฟองเองก็แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน เพราะนี่เป็นฉาก อีโรติกฉากแรกเลยที่เธอต้องเป็นฝ่ายรุกก่อน ทั้งในชีวิตจริงก็ใช่ว่าฟองจะเคยยั่วเคยอ่อยใครเสียเมื่อไหร่ พอต้องมาทำเรื่องแบบนั้นกับพี่พฤกษ์สุดหล่อ มันก็อดที่จะเขินไม่ได้ แต่ถึงอย่างไร งานก็ยังเป็นงานอยู่วันยังค่ำ “ฟอง เดี๋ยวฉากนี้เราค่อย ๆ เดินเข้าไปกอดเจ้าพฤกษ์ที่ยืนจิบเหล้าดูวิวกลางคืนอยู่จากทางด้านหลังนะ เวลาเดินทิ้งสะโพกเยอะ ๆ เดินช้า ๆ พี่อยากได้ฟีลสาวเซ็กซี่มีจริตจะก้านแต่ก็ยังดูเป็นธรรมชาติอยู่ ส่วนพฤกษ์ พอฟองกอดปุ๊บ เราก็ทำเป็นอิดออดปฏิเสธหน่อย แต่พอนางเอกคว้าเป้าก็เชิดหน้าซี๊ดปาก แล้วปล่อยไหลไปตามอารมณ์เลย โอเคไหม” “ดะ เดี๋ยวนะคะ… คือพี่เสจะให้ฟองจับไอ้นั่นของพี่พฤกษ์เหรอ!?” “ใช่ พี่อยากให้เราลูบมือขึ้นมาตามหน้าขาของเจ้าพฤกษ์ แล้วก็หมับลงไปเลย! ถึงยังไงไอ้ที่โดนจับ มันก็เป็นแค่ของเล่นอยู่แล้ว ฟองไม่ต้องคิดมากไป” พีรดาได้แต่ยิ้มเจื่อนเมื่อได้ยินดังนั้น มันก็ใช่แหละที่นั่นไม่ใช่ของจริง ต่อให้จับไปก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การที่เธอไปป้วนเปี้ยนกับจุดยุทธศาสตร์ของอีกฝ่ายขนาดนั้น หลังจากจบซีนนี้ไป เธอจะมองหน้าพี่พฤกษ์ยังไง “เอ่อ... แล้วพี่พฤกษ์...” หญิงสาวถามพลางเหลือบตามอง ‘คนที่จะถูกจับไข่’ ด้วยความกังวล ทว่าอีกฝ่ายกลับแย้มยิ้มสบาย ๆ เหมือนบอกเป็นนัย ๆ ว่าไม่ต้องคิดมากไป “ไม่เป็นไรหรอกฟอง พี่เข้าใจว่ามันเป็นงาน พวกเราก็แค่เล่นไปบท ที่เหลือก็ปล่อยตามฟีลไป” “อ่า... ค่ะ...” “งั้นพี่บรีฟต่อเลยนะ หลังจากนั้นก็...” แม้ว่าหลังจากนั้นพี่เสจะบรีฟเธอต่ออีกมากมาย แต่มันกลับไม่เข้าหัวฟองเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะรวม ๆ สิ่งที่พี่เสย้ำคือให้ปล่อยไปตามธรรมชาติ เธอเลยพยายามจะไม่คิดมากเกินไป ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ทุกอย่างก็พร้อมสรรพ ฟองหันไปหาพี่พฤกษ์ที่เพิ่งเตรียมตัวเสร็จและเดินมายืนอยู่ข้าง ๆ กัน ก่อนจะเปิดปากพูดออกไปด้วยความลำบากใจ “พี่พฤกษ์ ฉากต่อไปที่กำลังจะเล่นถ่ายนี่ ฟองขออนุญาตนะคะ” “อืม พี่ก็เหมือนกัน... ขอถึงเนื้อถึงตัวหน่อยนะ” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจถึงบรรยากาศแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในตอนนี้เท่าไหร่นัก แต่พีรดากลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังย้อนไปในวันแรกที่พวกเราถ่ายฉากวาบหวิวด้วยกัน เพราะทุกอย่างมันเต็มไปด้วยความขัดเขินและประหม่า หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และตั้งสติอยู่สักพัก เธอกับพี่พฤกษ์ก็ไปยืนกันตามบล็อกกิ้งที่กำหนดไว้เพื่อรอสัญญาณ เช่นเดียวกับสตาฟที่ไม่เกี่ยวข้องที่พร้อมใจกันถอยห่างออกไป “เอาละนะทุกคน 5… 4… 3… 2… แอคชั่น!” กายบางเดินนวยนาดเข้าไปในห้องรับแขกมืดสลัวที่บัดนี้มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาจากนอกหน้าต่าง ร่างสูงตระหง่านที่ยืนเหม่อมองตึกสูงเสียดฟ้าพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างเชื่องช้า มันเป็นอะไรที่ทำให้ผู้มาใหม่อย่าง ‘น้ำ’ อดเป็นห่วงไม่ได้ เธอเดินเข้าไปสวมกอดเจ้านายที่ควบตำแหน่งคู่นอนของตัวเองจากทางด้านหลัง ด้วยรู้ดีว่าในบัดนี้ ‘คุณตุลย์’ คงมีความกังวลมากมายอยู่ในใจ ซึ่งเมื่ออีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงวงแขนของเธอก็สะดุ้งตัวหนีเล็กน้อย ก่อนจะสงบลงอย่างว่องไว เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นเธอ “น้ำ อย่าเพิ่งกวนผม ตอนนี้ผมมีเรื่องต้องคิดอยู่นะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและฝ่ามือที่ยื่นออกมาผลักไสกัน ทำให้หญิงสาวไม่อาจปล่อยเขาไว้ได้ตามลำพัง ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจว่าคุณตุลย์กำลังกังวลเรื่องที่มีมีหนอนบ่อนไส้ในบริษัท แต่การดันทุรังคิดในเวลาที่สมองไม่ปลอดโปร่ง มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย “วันนี้คุณตุลย์คิดมาเยอะแล้ว ถึงเวลาต้องพักแล้วนะคะ” เลขาสาวพยายามพูดเกลี้ยกล่อมเจ้านาย เพราะเข้าใจดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไร แต่อีกฝ่ายกลับดื้อดึงเกินไปจนมองไม่เห็นความห่วงใยของเธอเลย “แต่ว่า...” “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละค่ะคุณตุลย์ อะไรที่มันตึงเกินไป มันไม่ดีหรอกนะคะ น้ำว่า...คืนนี้คุณพักสักหน่อยดีกว่า” เพราะรู้ดีว่าหากไม่มีเรื่องอื่นมาดึงดูดความสนใจ ท่านประธานคนดื้อคนนี้คงจะไม่ยอมพักผ่อน น้ำเลยงัดวิธีที่เขาจะไม่มีวันปฏิเสธขึ้นมาใช้ มือเรียวที่เกาะเกี่ยวอยู่ที่เอวของอีกฝ่ายในตอนแรกค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลงไปยังหน้าขาแกร่งภายใต้กางเกงสแล็คสุดหรู ก่อนจะลูบไล้มันสูงขึ้นและคว้าหมับเข้าที่ลำรักของอีกฝ่ายอย่างจงใจ “อึก!” พีรดาได้แต่นึกชื่นชมกับการแสดงแสนสมจริงของพี่พฤกษ์อยู่ในใจ เพราะทันทีที่เธอจับความแข็งขืนที่ซุกซ่อนอยู่ในกางเกง อีกฝ่ายก็สะดุ้งตัวขึ้นพร้อมกับส่งเสียงคำรามในลำคอออกมาในเวลาเดียวกัน นี่สินะสิ่งที่เรียกว่า ‘ประสบการณ์’ จังหวะจะโคนมันถึงได้พอดีนัก ทว่าความอุ่นร้อนที่สัมผัสได้ผ่านผืนผ้า ก็ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ เดี๋ยวนี้ดิลโด้มันล้ำขนาดมีระบบทำความร้อนในตัวแล้วหรือ? ทำไมมันรู้สึกอุ่นแบบแปลก ๆ จะว่าไป... นี่มันแข็งเกินไปรึเปล่า? ลำพังแท่งซิลิโคนมันไม่น่าจะปึ๋งปั๋งขนาดนี้ไม่ใช่หรือไง? ฟองได้แต่ถามคำถามนั้นกับตัวเอง ระหว่างที่มือก็ลูบไล้ไปสำรวจมันไปพลาง ๆ ทว่ายิ่งทำแบบนั้น เธอกลับยิ่งรู้สึกว่ามันขยายใหญ่ “น้ำ... อย่า...” เสียงทุ้มพร่ากับแววตาหยามเยิ้มของพี่พฤกษ์ในบทของ ‘คุณตุลย์’ ที่เหลียวมองมา ช่วยเรียกสติของฟองให้กลับคืนมาอีกครั้ง แม้จะรู้สึกแปลกใจกับความเร่าร้อนที่ฉายสะท้อนอยู่ในดวงตาคมปลาบคู่นั้น แต่เธอก็คิดเพียงว่านั่นเป็นการแสดงของอีกฝ่าย “ไม่ต้องปฏิเสธไปหรอกนะคะคุณตุลย์ น้ำรู้ว่าคุณชอบ... ตอนนี้คุณแค่ปล่อยตัวตามสบายก็พอ ให้น้ำช่วยคุณเถอะนะคะ” เธอกระซิบเสียงกระเส่า ขณะที่ขยับข้อมือรูดซิปกางเกงของอีกฝ่ายลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะทำท่าเหมือนสอดมือเข้าไปในช่องว่างนั้น ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ฟองเพียงแค่วางมือไว้บนเป้ากางเกงของอีกฝ่ายตามที่ตกลงกัน เพราะฉากนี้เป็นฉากที่ถ่ายไกล ๆ ให้เห็นแต่เงา ไม่ได้ถ่ายให้เห็นรายละเอียดอะไรขนาดนั้น ดังนั้นเพียงแค่ขยับมือให้ดูเหมือนกำลังชักรูดท่อนลำ ก็นับว่าเป็นภาพที่น่าพึงพอใจ ฟองบีบนวดของเล่นในอุ้งมืออย่างช่ำชองเพราะพักหลังมานี้ เธอต้องใช้มันระบายอารมร์ที่คั่งค้างจากการถ่ายทำอยู่เป็นประจำ ก่อนจะต้องแปลกใจเมื่อรู้สึกได้ว่ามันกำลังขยายใหญ่ ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ สิ่งที่อยู่ใต้กางเกงยิ่งกระตุกหงึกหงัก แต่เพราะกำลังถ่ายทำและผู้กำกับก็ยังไม่ได้สั่งคัท เธอเลยได้แต่เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจ มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ ค่อย ๆ ขยับเลื่อนไปยังเสื้อเชิ้ตของคนที่ยืนอยู่หน้าตน คลำหายอดอกหลบซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าผืนบาง และสะกิดเขี่ยมันจนลุกชูชัน ขณะที่พี่พฤกษ์ในบทของคุณตุลย์ก็คำรามต่ำด้วยความพึงพอใจ “ซี้ด! น้ำ... มือคุณนุ่มชะมัด...” “อ่าห์~ จับแน่น ๆ แบบนั้นแหละ อื้ม! ดีมาก...” เสียงทุ้มพร่าที่ดังมาให้ได้ยินไม่ขาด ทำเอาพีรดาอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายด้วยความกระหายอยาก ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของพี่พฤกษ์ตอนนี้มันเซ็กซี่เป็นบ้า จนเธออดที่จะน้ำเดินตามไม่ได้ ภายในหัวของฟองค่อย ๆ ฟุ้งซ่านมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ในหัวก็คิดจินตนาการไปว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรูดถอกแก่นกายอวบหนา และนั่นทำให้เธอเผลอชักรูดมันจากนอกกางเกง เสมือนว่าเป็นเครื่องเพศของอีกฝ่าย ซึ่งพอเธอเพิ่มน้ำหนักและจังหวะมือให้หนักหน่วงขึ้น ปฏิกิริยาของพี่พฤกษ์ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นมา หยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามกรอบหน้า กับต้นคอและใบหูที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อขึ้นมา ทำให้บรรยากาศความเร่าร้อนของอีกฝ่ายดูสมจริงมากจนน่าตกใจ “พอแล้ว ผมไม่ไหวแล้วน้ำ... อือ~ ผมอยากเข้าไปในตัวคุณ” ประโยคนี้ดังขึ้นเหนือศีรษะพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการที่จ้องมองมา พูดตามตรง พีรดาเกือบจะพยักหน้าตกลงตามคำขอของคนตรงหน้า ติดที่บทบาทที่ได้รับทำให้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้ “อย่าใจร้อนสิคะคุณตุลย์ คืนนี้คุณได้เข้ามาในตัวน้ำแน่ เพียงแต่...” เธอพูดเว้นวรรค ก่อนจะจับให้ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับตน ทว่าทันทีที่สบตากัน พี่พฤกษ์ในบทของคุณตุลย์กลับทำท่าจะพุ่งเข้ามาจูบกันอย่างร้อนรน จนเธอต้องยื่นมือไปแตะที่ริมฝีปากเพื่อปรามอีกฝ่าย ปากอิ่มหยักยิ้มอย่างเย้ายวน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนปลายนิ้วที่แตะอยู่ตรงริมฝีปากของคนตัวโตกว่า ลากไล้มันให้ต่ำลงมา ผ่านปลายคาง ลำคอ และไหปลาร้า ก่อนจะไปหยุดอยู่ตรงท้องน้อยของอีกฝ่าย โดยไม่เปิดโอกาสให้คนตรงหน้าได้พูดอะไรออกมา หญิงสาวช้อนสายตามองคนที่ลมหายใจเริ่มติดขัดและทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าในระยะที่ทำให้ใบหน้าสาวขนานกับเป้ากางเกงตุงแน่นอย่างจงใจ ปากอิ่มจุมพิตลงตรงแนวขนกลางลำตัวเบา ๆ ก่อนจะแลบลิ้นไล้เลียสูงขึ้นมาตามหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ฟองแกล้งเย้าแหย่คนที่แขม่วท้องหนีสัมผัสของตน ด้วยการตวัดลิ้นลงบนแอ่งสะดือสะอาดสะอ้าน จนอีกฝ่ายร้องครางออกมาเบา ๆ “นะ น้ำ...” ในตอนนี้ พีรดาไม่สามารถแยกออกได้จริง ๆ ว่าสายตาที่พร้อมจะกลืนกินกันที่เห็นอยู่นี่เป็นของพี่พฤกษ์ในบทของคุณตุลย์ หรือเป็นตัวตนของเขากันแน่ เพราะทุกอย่างมันดูสมจริงยิ่งกว่าอะไร สิ่งที่เดียวที่ฟองรู้ตอนนี้ คือท่าทางการแลบลิ้นเลียริมฝีปากกับลมหายใจหอบหน่วงของอีกฝ่าย มันเป็นอะไรที่โคตรจะกร้าวใจ จนเธอรู้สึกอยากจะเป็นฝ่ายทำให้เขาหมดความอดทน เมื่อคิดได้ดังนั้น หญิงสาวก็ไม่รอช้าเลยที่เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดของอีกฝ่าย ทว่าในตอนนั้นเองที่มีความคิดพิสดารหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวในบัดดล จากที่คิดใช้มือปลดออกธรรมดา ๆ ฟองเลยใช้ฟันกัดตะขอ และปลดมันด้วยริมฝีปากของตน สิ่งที่เธอเห็นคือแววตาของพี่พฤกษ์ที่วูบไหวไปครู่หนึ่งด้วยความตื่นตระหนก แต่ในตอนนั้นเองที่มี ‘อะไรบางอย่าง’ ผงกขึ้นมาแตะคางกัน “!!!”