แค่ตุ๊กตาตัวเดียว

เมื่อธันย์ขอตัวกลับไปแล้ว ไลลาโทรกลับไปหาน้องสาวว่ามีอะไรคืบหน้าไหม แต่รายากลับย้อนถามถึงธันย์ “พี่ธันย์กลับไปรึยังพี่” “ไปแล้ว” ไลลาตอบ “แล้วเขาเอาอะไรมาให้รึเปล่าคะ” น้องสาวถามต่อ “ฮื่อ..ของเยี่ยมน่ะไม่มีอะไร แค่ตุ๊กตาตัวเดียว” ไลลาตอบ เธอถ่ายรูปเจ้าตุ๊กตาตัวโตส่งให้รายาดู มีจุดสีแดงที่ดวงตาของเจ้าหมีแต่ไลลาไม่ได้คิดอะไร รายาที่ดูภาพที่พี่สาวส่งมา เธอส่งให้โมกข์ดูต่อ “ใช่เลยกล้องแอบถ่าย เผลอๆ บันทึกเสียงได้ด้วย” โมกข์ออกความเห็น เขาส่งภาพนั้นต่อให้ธามทางไลน์ รายาตัดสินใจบอกพี่สาวตามตรง “พี่พริกพี่ฟังดีๆ อย่าเพิ่งพูดอะไร ตอนนี้พี่ให้ใครเอาตุ๊กตาไปที่อื่นก่อน แล้วเราค่อยคุยกันค่ะ” “ไกลขนาดไหนล่ะนาว” “ไกลพอที่มันจะไม่เห็น หรือได้ยินอะไรที่เราคุยกันน่ะพี่” เพียงแค่นั้นไลลาก็ฉุกใจคิด เธอเรียกอ้อมาหา “อ้อ เอาตุ๊กตาที่เพื่อนพี่ให้มาเอาไปเก็บในห้องก่อน ใส่ตู้ไว้นะ” เมื่อเด็กทำตามที่สั่งแล้ว เธอจึงคุยกับน้องสาว สิ่งที่รายาบอกหลังจากนั้นทำให้ไลลานิ่งอึ้งไปทันที ถ้าเป็นคนอื่นเธอคงไม่เชื่อ แต่เธอรู้นิสัยน้องสาวดีว่าถ้าไม่แน่ใจอะไรรายาจะไม่พูดเด็ดขาด จากนั้นธามเข้ามาถึงพอดี ชายหนุ่มมาพร้อมกับอุปกรณ์บางอย่างในมือ ขนาดพอๆ กับสมาร์ทโฟน เขาขอให้ไลลาบอกเด็กให้นำตุ๊กตามาวางที่ห้องรับแขกตามเดิม เมื่อเขาเปิดอุปกรณ์ที่นำมามันส่งสัญญาณทันที ธามมองหน้าจอก่อนจะกดปิดเขาส่งสัญญาณให้แดนหยิบตุ๊กตาตัวนั้นออกไปจากห้อง “มีอะไรเหรอคะ” ไลลาถาม “เครื่องดักฟังครับ” ธามตอบสั้นๆ ไลลานิ่งขึงไป เขามองเธออย่างเห็นใจ ธามจำได้ว่าไลลาเป็นเพื่อนกับธันย์มาตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย แม้แต่ในงานแต่งของเธอกับเขาหรือรามิลในตอนนั้น ธันย์ก็มาช่วยงานมากกว่าเพื่อนคนอื่นๆ หญิงสาวถอนใจ จะมีสักกี่เหตุผลที่คนเราจะใช้เครื่องดักฟังกับผู้อื่น เธอพยายามมองธันย์ในแง่บวกมาตลอดไม่ว่าเขาจะมีอะไรที่แปลกๆ ไปก็ตาม “แล้วเราจะทำยังไงกับตุ๊กตาตัวนั้นคะ” ธามยิ้มเมื่อได้ยินคำถามนั้น ############## ธันย์เปิดเครื่องรับสัญญาณทดลองประสิทธิภาพของมัน ขณะนั้นเขาขับรถมาถึงบ้านแล้ว เขาได้ยินเสียงผู้หญิงสาวๆ น่าจะเป็นแม่บ้านที่ดูแลไลลา “ว้าย คุณพริกหนูขอโทษนะคะ เผลอทำน้ำพริกกะปิหกใส่ตุ๊กตาตัวใหม่ทั้งถ้วยเลยค่ะ” จากนั้นเขาได้ยินเสียงไลลาพูดขึ้น “ไม่เป็นไรหรอก ก็เอาไปซักก็ได้” “กลิ่นกะปิมันน่าจะติดแน่นนะคะ จะซักออกหมดรึเปล่าไม่รู้ค่ะ” เสียงอ้อตอบกลับมา “ซักก่อนรอบนึง แล้วแช่ไฮเตอร์ไว้สักคืนก็ได้พรุ่งนี้ค่อยซักอีกที ทิ้งไม่ได้นะตุ๊กตานี่เพื่อนพี่ให้มา เพื่อนรักมากด้วยต้องซักให้เหมือนเดิม” ไลลาพูดมา “ก็ถ้าไฮเตอร์เอาไม่อยู่ก็ผสมโซดาไฟสิครับ รับรอง” เสียงแดนพูด รับรอง รับรองว่าเครื่องดักฟังของเขาพังแน่นอน จากนั้นเขาได้ยินเสียงเหมือนเด็กแม่บ้านหย่อนตุ๊กตาลงในเครื่องซักผ้า ธันย์โยนเครื่องรับสัญญาณทิ้งทันทีด้วยความโมโห ############## คืนนั้นธันย์นั่งคิดถึงอดีตที่ผ่านมาของเขากับไลลา เธอเป็นผู้หญิงที่เขารักที่สุด เขาดูแลทนุถนอมเธอมาตั้งแต่วันแรกที่พบจนถึงวันนี้สิบปีแล้วที่เขาและเธอเป็นเพื่อนกันมา เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผมยาวสลวยเส้นเล็กหยักศกสีน้ำตาลยาวถึงกลางหลัง ผมเธอเป็นลอนอ่อนยิ่งเวลาอยู่กลางแดดยิ่งส่องประกายแวววาว ดวงหน้าเล็กรูปหัวใจผิวขาว เครื่องหน้าทุกส่วนช่วงเหมาะเจาะไม่ว่าจะเป็นดวงตากลมโต คิ้ว จมูก ปากรูปกระจับ เขาเดินมาหยุดยืนที่ไวท์บอร์ดแผ่นใหญ่ บนนั้นเต็มไปด้วยรูปของไลลา เขาไปลงเรียนถ่ายภาพเป็นวิชาเลือกเสรีก็เพื่อเธอ เขามักจะชอบโฟกัสใบหน้าเธอทีละจุด ยิ่งรูปดวงตาของเธอเขามีเป็นร้อยรูป เวลาที่เธอมองกล้องเหมือนกับเธอมองเขาอยู่ เวลาที่เธอยิ้มให้กล้องเหมือนกับเธอยิ้มให้เขา ชายหนุ่มรู้สึกหวง.. หวงทุกอย่างที่รวมเป็นเธอจนอยากจะเก็บเธอไว้คนเดียว ธันย์ลูบไล้ไปตามรูปภาพของไลลา เสมือนว่าได้แตะต้องเธอจริงๆ เขามีความสุขกับภาพของเธอมานานแล้ว ภาพของเธอมีทั้งภาพที่เขาตั้งใจถ่ายให้เธอ และภาพที่เขาเซฟมาจากกล้องแอบถ่ายที่ติดในห้องเธอด้วย เสียดายที่เขาไม่ได้ไปติดในห้องนอน ภาพจากกล้องนั้นจึงแทบไม่มีภาพที่เธอไม่เรียบร้อย ไลลาไม่เคยเปลี่ยนหรือถอดเสื้อผ้านอกห้องนอนเลย แต่แค่ภาพที่เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวโนบราอยู่บ้านในวันหยุดก็แทบทำให้เขาหยุดหายใจแล้ว เสียงของเธออ่อนหวานนุ่มนวล เขาไม่เคยได้ยินเธอว่าใครหรือโกรธใครเลย แม้แต่ไอ้ลุงของผัวเก่าคนแรกที่คอยจ้องไถเงินเธอมาตลอด ริมฝีปากของเธอเป็นสีระเรื่อตามธรรมชาติจนเขาเคยอยากรู้ว่ามันมีรสชาติเช่นไร แต่เขาไม่ทำอะไรเธอหรอก ชายหนุ่มไม่เคยคิดอยากลวนลามไลลา เขามองเธออย่างเทิดทูนราวกับเทพธิดาที่มีไว้บูชาแต่ทำไมไลลาไม่รักเขา เธอมองข้ามเขามาตลอดไม่ว่าจะเป็นไอ้แฟนคนแรก เธอเจอมันตอนที่ถูกกระชากกระเป๋า รามิล..ไอ้นายทหารร่างยักษ์คนนั้นกระทืบไอ้โจรนั่นจนสลบและเอากระเป๋ามาคืนเธอ นั่นทำให้สองคนนั่นสานสัมพันธ์เรื่อยมาจนได้แต่งงานกัน เขาแทบหัวใจสลายตอนที่เธอแต่งงาน แต่เขายังฝืนไปช่วยงานของเธอ จะมีใครรักไลลาเท่าใครอีกแล้วและโชคดีที่ไอ้ผัวเก่าคนแรกตายจากไปหลังจากแต่งงานไม่ถึงเดือน จากนั้นเขาอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด จนไลลาบอกว่าจะต้องแต่งงานกับไอ้ผัวคนที่สอง ยังไม่ทันเข้าหอก็ถูกยิงตายเสียแล้ว จนล่าสุดไลลาแต่งงานกับผู้ชายคนที่สาม โชคดีเป็นของเขาอีกแล้วที่มันชิงตายก่อนได้เข้าพิธีด้วยซ้ำ วันก่อนเขาให้คนขับรถเฉี่ยวเธอเพราะอยากให้เธอรู้ว่า เธอจะไม่ปลอดภัยหากไม่มีเขาดูแล แต่เรื่องกลับผิดแผนเมื่อน้องสาวของเธอให้พี่สาวไปอยู่บ้านพวกเพื่อนที่สระบุรี และที่นั่นกลับมีไอ้ผู้ชายคนใหม่หน้าตาเหมือนผัวเก่าคนแรกอยู่ ธันย์ร้อนใจเหมือนไฟจนต้องตามไปดูเธอ มีหลายคนเหลือเกินที่เขาต้องคิดบัญชีเรื่องนี้ พวกชอบแส่ คนแรกเลยก็นังรายานังน้องสาวตัวแสบของเธอ สายของเขาบอกว่านังนี่พยายามสืบเรื่องรถที่ขับรถชนพี่สาว อีกคนก็ไอ้คนที่หน้าตาเหมือนผัวเก่า ไอ้รามิลที่ไลลาแสนรักนักหนา เขายังจัดการให้มันไปตายได้ แล้วทำไมไอ้นี่เขาจะทำไม่ได้ ส่วนนังรายาเขาต้องคิดแผนให้แนบเนียน มันมีไอ้ทนายพ่อม่ายประกบติดเกือบตลอดเวลา หาโอกาสทำอะไรแทบไม่ได้เลย ธันย์ยิ้มกับตัวเองเมื่อเขารู้แล้วว่าต่อไปเขาควรทำอย่างไร หากไลลาไม่เหลือใครรอบตัว ไม่มีน้อง ไม่มีแม่ เธอต้องเห็นเขาสำคัญที่สุดแน่นอน แล้วเขาจะทำอย่างไรที่ทำให้ไลลาเป็นของเขาคนเดียว ทำอย่างไรที่เธอจะอยู่ในภาพถ่ายให้เขาได้เห็นเพียงคนเดียว ไม่มีตัวตนให้ใครได้เจออีก ทำอย่างไรที่เธอจะคงความสวยแบบนี้ไปตลอดกาล ไม่มีวันแก่ ไม่มีวันเจ็บ เขาไม่อยากเห็นเธอแก่เลยแค่คิดว่าผิวที่เต่งตึงเธอจะต้องเหี่ยวย่นตามวัย ใจเขาก็แทบทนไม่ได้ ความคิดของธันย์กลับไปกลับมา ดวงตาเขาดำมืดและหม่นด้วยความผิดปกติทางจิตอย่างรุนแรง