บทที่ 6: สินค้าพิเศษ NC++

ภายในห้องนอน... ลูกพีชนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายสั่นเทาด้วยพิษไข้ที่เริ่มรุมเร้า ใบหน้าหวานแดงซ่าน ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นร้อนผ่าวจนแทบจะลวกผิวตัวเอง “หนาว... คุณพ่อคะ... พีชหนาว...” ละเมอแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อเพราะรอยจูบ ก๊อก ก๊อก... “หนูลูกพีช เจ้เอาข้าวมาให้ค่ะ” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ ประตูห้องจึงถูกเปิดออกโดยบอดีการ์ดด้านนอก มอลลี่เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร แต่พอเห็นร่างที่นอนนิ่งไม่ไหวติงรีบถลาเข้าไปดูทันที “ตายแล้ว! ตัวร้อนเป็นไฟเลยนี่นา! จิน! ตามหมอฌอนมาด่วน ท่านเล่นหนักจนเด็กจะตายอยู่แล้ว!” ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ‘หมอฌอน’ แพทย์ประจำตระกูลจอมกวนปรากฏตัวพร้อมผู้ช่วยสาว เขาเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเยือกเย็นผิดกับความวุ่นวายรอบข้าง หมอหนุ่มวัย 40 ต้นๆ มองคนตัวเล็กที่นอนไร้สติพลางถอนหายใจยาว ก่อนเดินออกจากห้องปล่อยให้ผู้ช่วยสาวตรวจเช็กอาการคนไข้บนเตียงอย่างละเอียด “เฮ้อ... อีริคนะอีริค เด็กตัวแค่นี้ยังไม่เว้น” ไม่นานนักผู้ช่วยสาวเดินมาพร้อมแฟ้มรายงานอาการคนไข้ “นี่ค่ะหมอ” “ข้างล่างฉีกขาดเล็กน้อย แต่ที่น่าเป็นห่วงคือไข้สูงจากการอักเสบภายใน ใช้งานหนักจนเครื่องพังเลยนะเนี่ย” เขาอ่านรายงานที่ผู้ช่วยสาวส่งให้ “แล้วน้องจะเป็นอะไรมากไหมคะหมอ?” มอลลี่ถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ตายหรอก แต่ต้องพักผ่อนอย่างต่ำ 3 วัน ห้ามโดน ‘กระแทก’ ซ้ำเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นแผลจะอักเสบใหญ่โต” หมอฌอนพลางยิ้มกวน “ฝากบอกท่านประธานคุณด้วยนะมอลลี่ ว่าถ้ายังอยากใช้สินค้าชิ้นนี้ไปนานๆ ก็รู้จักถนอมบ้าง ไม่ใช่กะเอาให้พังในคืนเดียว” “บอกได้ด้วยเหรอคะ” มอลลี่บ่นอุบพลางคิดในใจ ดุยิ่งกว่าเสือขืนพูดอะไรมากไปมีหวังไม่ได้แก่ตาย “หึ...นั่นนะสิ เจ้านายคุณเอาแต่ใจตัวเองขนาดนั้น” “มอลลี่คิดถูกหรือคิดผิดคะเนี่ยที่ส่งหนูน้อยคนนี้ให้ท่าน” “จะถูกหรือจะผิดก็ไม่สำคัญแล้วล่ะผมว่าตอนนี้ เพราะสาวน้อยคนนี้กลายเป็น ‘สินค้าพิเศษ’ ของท่านประธานคุณไปไปแล้ว” "แต่แปลกนะปกติเจ้านายคุณขี้เบื่อจะตาย ทำไมกับเด็กคนนี้ทำจนไข้ขึ้นขนาดนี้ได้..." "นั่นแหละค่ะ ดูเหมือนท่านจะ... ติดใจเด็กคนนี้มาก" "ถ้าติดใจก็ดีไป แต่ฝากเตือนเขาสักอย่าง... อะไรที่อยากครอบครองมากๆ มักจะถูกขยี้จนแหลกคามือโดยไม่รู้ตัว" หมอฌอนเก็บเครื่องมือแพทย์ แววตาจริงจังขึ้น "เด็กคนนี้เปราะบางเกินกว่าจะรับอารมณ์ดิบของเขาได้ทุกวันนะมอลลี่" ว่าจบคุณหมอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมเจ้มอลลี่ที่เดินตามเข้าไปติดๆ ด้วยความเป็นห่วง “ลำบากหน่อยนะสาวน้อย” หมอฌอนส่ายหน้าพลางจัดการฉีดยาลดไข้ให้ร่างที่ไร้สติ… 3 วันต่อมา... ร่างกายที่อ่อนเพลียเริ่มฟื้นตัวดีขึ้นตามลำดับ ลูกพีชในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีขาวมุก เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้า เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พยายามทานข้าวต้มที่แม่บ้านจัดมาให้ ตึก... ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยทำให้มือที่จับช้อนสั่นกึก ลูกพีชค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง และพบกับร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมบนทิ้งไว้สามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันที่มีรอยเล็บจางๆ ของเธอติดอยู่ เทียนอี้เดินเข้ามาใกล้ นัยน์ตาสีเทาหม่นจ้องมองร่างบางอย่างไม่วางตา “หายดีแล้วสินะ...” เขาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่พุ่งเข้าปะทะจมูกทำเอาหญิงสาวใจคอไม่ดี “ค่ะ... ดีขึ้นแล้วค่ะคุณเทียนอี้” “หึ... ดี” เขาโน้มตัวลงมาสูดดมความหอมจากซอกคอขาว “สินค้าที่นอนกินแรงเจ้านายมา 3 วัน ถึงเวลาต้องชดใช้แล้วมั้ง” “แต่... พีชทานข้าว...” โครม! ไม่รอให้จบประโยค มือหนากวาดถาดอาหารบนโต๊ะลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสียงจานตกแตกกระจายดังลั่นห้อง ก่อนที่มือแกร่งจะกระชากเอวคอดให้ลุกขึ้นแล้วจับเธอนอนหงายลงบนโต๊ะอาหารที่เย็นเฉียบ “คุณเทียนอี้! อย่าค่ะ... ตรงนี้ไม่เอา!” “ตรงไหนฉันก็เอาได้ ถ้าฉันต้องการ” เขาสอดแทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียวสวย จับแยกออกกว้างพร้อมกระชากกางเกงชั้นในตัวจิ๋วทิ้งจนเห็นกลีบกุหลาบอวบอูมบอบช้ำที่สั่นระริก มือหนาข้างหนึ่งขย้ำหน้าอกอวบอิ่มจนเนื้อนุ่มปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้ว อีกมือหนึ่งจัดการรูดซิปกางเกง ควักท่อนเอ็นร้อนที่ขยายใหญ่จนเส้นเลือดปูดโปนดุดันออกมา “ดูซะลูกพีช... ดูว่า ‘เจ้าของ’ ของเธอต้องการเธอขนาดไหน” พูดพลางจับแก่นกายใหญ่โตนั้นถูไถไปกับรอยแยกสีหวาน ลูกพีชสะดุ้งตัวโยนด้วยความแสบ เขาใช้มือแกร่งกดไหล่ทั้งสองข้างไว้แน่น ก่อนจะแทงพรวดเข้าใส่ช่องทางคับแน่นรวดเดียวจนสุดลำ! “กรี๊ดดดดด! อื้อออ!” ลูกพีชหน้าแหงนรั้ง น้ำตาคลอเบ้า ความคับแน่นทำให้เจ็บจนจุก ทว่าเทียนอี้กลับคำรามลั่นในลำคออย่างสุขสม ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกด้วยความเสียวสุดขีด “ซี้ดดด... แน่น! ทำไมมันยังแน่นขนาดนี้ฮะ!” เขาเริ่มกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พับ! พับ! พับ! สะท้อนก้องไปทั่วห้องอาหาร ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้หน้าอกอวบอิ่ม ก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนยอดอกสีชมพูแรงๆ ผ่านเนื้อผ้าจนเธอร้องลั่นด้วยความเจ็บ “อ๊า! เจ็บ... พีชเจ็บ...” “ครางออกมาลูกพีช ครางดังๆ ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ!” สิ้นประโยคดุดันกระแทกเน้นย้ำลงไปในจุดลึกที่สุด ทุกครั้งที่ท่อนเอ็นยาวใหญ่ครูดผ่านผนังนุ่ม ลูกพีชรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกสลายเป็นชิ้นๆ เล็บสวยจิกลงบนท่อนแขนแกร่ง ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่นตามสัญชาตญาณ เทียนอี้จับร่างเล็กพลิกคว่ำลงกับโต๊ะอาหาร ดันสะโพกงอนงามขึ้นสูงแล้วกระแทกเข้าหาจากด้านหลังอย่างหนักหน่วง แรงกระแทกส่งผลให้หน้าอกอวบอิ่มแกว่งไกวไปมา เขาบีบเคล้นสะโพกขาวจนเป็นรอยนิ้วมือสีกุหลาบ “อา... เทียนอี้... ไม่ไหว... มันลึกไป... อื้อออ!” “อ๊าส์ ลูกพีช... ซี้ด... ฉันจะแตก!” เขากระชากเอวบางให้แอ่นรับแรงกระแทกสุดท้ายรัวๆ นับสิบครั้ง ก่อนจะคำรามเสียงก้องและปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าไปในกายสาวจนมันเอ่อล้นออกมาไหลเปรอะเปื้อนโต๊ะราคาแพง มาเฟียใหญ่ทิ้งตัวลงทับแผ่นหลังบางที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจแรงอยู่ข้างหูเธอ ก่อนจะถอนตัวตนออกมองดูน้ำรักที่ไหลย้อนออกมาตามเรียวขาขาวด้วยสายตาพึงพอใจ เขาจัดการแต่งตัวให้เข้าที่ แล้วหยิบซองยาแผงเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ตพร้อมรินน้ำใส่แก้ว “กินซะ” เขาพูดเสียงเย็นชาพร้อมยื่นยาคุมฉุกเฉินให้ ลูกพีชที่นอนหอบหายใจรวยรินพยายามพยุงตัวขึ้นนั่ง เธอมองเม็ดยานั้นด้วยแววตาเศร้าสร้อย ก่อนจะรับมากลืนลงคอตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ “จำกฎไว้ให้แม่นลูกพีช... หน้าที่เธอคือรับใช้ความต้องการของฉัน ไม่ใช่การสร้างพันธะ” เขาเชยคางมนขึ้นมาสบตา “ถ้าท้อง... เธอตาย จำไว้” เขาผละออกไปทิ้งไว้เพียงความเจ็บร้าวในร่างกายและความอ้างว้างในใจของเด็กสาวที่เพิ่งรู้ว่า... ในกรงทองแห่งนี้ไม่มีคำว่าปรานี มีเพียงความใคร่และคำสั่งที่ต้องปฏิบัติตามด้วยชีวิตเท่านั้น...