หลายวันต่อมา...
เวลา 10.30 น.
มหาวิทยาลัย
บรรยากาศยามบ่ายในรั้วมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษา แต่ลูกพีชกลับนั่งเท้าคางใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววครุ่นคิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนเพื่อนที่นั่งข้างๆ ต้องสะกิด
“เป็นไร? หน้าเครียดเชียว ทะเลาะกับแด๊ดดี้เหรอ?”
“เปล่า...” ลูกพีชส่ายหน้า ถอนหายใจเบาๆ “พีชแค่กำลังคิดว่า... อยากให้อะไรแดดดี้บ้าง”
“ให้อะไร? เขารวยขนาดนั้น แกจะซื้ออะไรให้ได้ย่ะ” เจมี่ถอนหายใจกลอกตามองบนอิจฉาวาสนาเพื่อนรัก
“ไม่ใช่ของแพงๆ สิ... พีชหมายถึงความทรงจำน่ะ”
ลูกพีชทอดสายตามองไปรอบๆ เห็นคู่รักนักศึกษาหลายคู่เดินจูงมือกัน ใส่เสื้อคู่ กินไอติมถ้วยเดียวกัน และคุยกันกะหนุงกะหนิง... ภาพเหล่านั้นทำให้เธอนึกย้อนกลับมาดูคู่ของตัวเอง
ตั้งแต่ตกลงเป็น ‘เด็กเลี้ยง’ จนพัฒนาความสัมพันธ์มาถึงขั้นนี้ เธอกับเขาแทบไม่เคยมีโมเมนต์แบบ ‘คนรักปกติ’ กับเทียนอี้เลย ชีวิตวนเว
