บทที่ 4 : กรงขังมาเฟีย

[ห้องรับรอง VVIP, Molly Club] บรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ ลูกพีชนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังสีเลือดหมู ตรงหน้าเธอคือชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานในชุดสูทสีเทาเข้ม ‘อลัน’ ทนายความประจำตัวของเทียนอี้ เขาขยับแว่นตาเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนปึกเอกสารหนามาตรงหน้าหญิงสาวด้วยท่าทีไร้อารมณ์ “นี่คือสัญญาจ้างงานครับคุณพิชาภา กรุณาอ่านทุกบรรทัดให้ละเอียดก่อนเซ็น... แม้ว่าคุณจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วก็ตาม” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดันทำให้ลูกพีชมือสั่นขณะหยิบปากกา สายตาไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างรวดเร็ว... ผู้ว่าจ้าง: Eric Long... ผู้ถูกจ้าง: พิชาภา... หน้าที่: ปรนนิบัติและดูแลความต้องการส่วนตัวของผู้ว่าจ้างโดยไม่มีเงื่อนไข... ดวงตากลมโตมาสะดุดกึกที่ข้อความท้ายสุดซึ่งถูกพิมพ์ด้วยตัวหนาสีแดงเข้ม ข้อ 8: ห้ามฝ่ายหญิงตั้งครรภ์โดยเด็ดขาด หากมีการฝ่าฝืน จะถือว่าสัญญาเป็นโมฆะ และฝ่ายหญิงต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต “ข้อนี้...” ลูกพีชเงยหน้ามองทนายหนุ่มด้วยความหวาดหวั่น “เป็นกฎเหล็กครับ” อลันตอบสวนทันควัน “ท่านไม่ต้องการให้มีปัญหาผูกมัด และไม่ต้องการทายาทจากผู้หญิงที่ไม่คู่ควร... ยาคุมกำเนิดจะถูกส่งให้คุณตามกำหนด ห้ามลืม ห้ามขาด และห้ามตุกติก” เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แววตาหลังเลนส์แว่นวาวโรจน์ “จำไว้นะครับ... การโกหกท่าน ผลลัพธ์มันเลวร้ายกว่าความตาย” ลูกพีชกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ มือที่จับปากกาสั่นระริก แต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของพ่อทำให้เธอตัดสินใจจรดปลายปากกาลงบนช่องลงนาม ‘พิชาภา’ ลายเซ็นหวัดๆ ที่แลกมาด้วยอิสรภาพและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธอมี ทันทีที่วางปากกาลง เสียงโทรศัพท์ของอลันก็ดังขึ้น เขารับสายเพียงครู่เดียวก่อนจะกดโอนเงินผ่านแท็บเล็ต “เรียบร้อยครับ ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าได้รับเงินโอนแปดแสนบาทแล้ว พ่อของคุณจะได้รับการผ่าตัดคิวแรกพรุ่งนี้เช้า” ความโล่งใจประดังเข้ามาจนน้ำตาซึม อย่างน้อย... พ่อก็รอดแล้ว “ขอบคุณค่ะ...” “เก็บคำขอบคุณไว้ทำให้ท่านพอใจดีกว่าครับ” อลันเก็บเอกสารใส่กระเป๋า แล้วหันไปพยักหน้าให้เจ้มอลลี่ “ฝากจัดการต่อด้วยครับเจ้... ท่านกำลังจะถึงในอีกสองชั่วโมง” [ห้องเตรียมตัว (Spa & Dressing Room)] “ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด” คำสั่งของเจ้มอลลี่ดังขึ้นทันทีที่เข้ามาในห้องสปาหินอ่อนหรูหรา “หมด... เลยเหรอคะ?” “ทุกชิ้น อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ” ลูกพีชจำใจปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกด้วยมือที่สั่นเทา ตามด้วยกระโปรงพลีทและชั้นในตัวจิ๋ว จนกระทั่งเรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าปรากฏต่อสายตา เจ้มอลลี่เดินวนรอบตัวเธอ สำรวจราวกับกำลังตรวจสอบสินค้าชิ้นสำคัญ “ผิวดี... ไม่มีรอยสัก ไม่มีแผลเป็น” เจ้มอลลี่พึมพำอย่างพอใจ “หน้าอกสวย เอวคอด สะโพกผาย... หุ่นแบบนี้แหละที่ท่านชอบ ลงไปแช่ซะ” ลูกพีชก้าวลงไปในอ่างจากุซซี่ที่มีน้ำอุ่นผสมน้ำนมและกลีบกุหลาบ พนักงานหญิงสองคนเข้ามาช่วยขัดผิวอย่างเบามือแต่ละเอียดลออทุกซอกทุกมุม “ขัดให้สะอาด...” เจ้มอลลี่กำชับ “ล้างกลิ่นสาบออกให้หมด ให้เหลือแต่กลิ่นกายบริสุทธิ์ของเธอ... ท่านประธานจมูกไวยิ่งกว่าหมาล่าเนื้อ ถ้าได้กลิ่นอะไรแปลกปลอม ท่านจะอารมณ์เสียทันที” หลังจากผ่านการขัดสีฉวีวรรณนานนับชั่วโมง ลูกพีชถูกจับใส่ ‘ชุดคลุมอาบน้ำสีขาว’ โดยที่ด้านในว่างเปล่าไร้ปราการป้องกัน ผมยาวสลวยถูกเป่าจนแห้งหมาดส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ มีเพียงความสวยตามธรรมชาติที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง “จำไว้นะสาวน้อย” เจ้มอลลี่เดินมาจัดปกเสื้อคลุมให้เธอหน้ากระจก “คืนนี้ไม่ว่าท่านจะทำอะไร... ห้ามขัดขืน ห้ามร้องไห้ฟูมฟาย และห้ามปฏิเสธ ทำให้ท่านพอใจ... แล้วชีวิตหนูจะสบายเหมือนเจ้าหญิง แต่ถ้าทำให้ท่านโกรธ... หนูจะเป็นแค่ขยะที่ถูกเขี่ยทิ้งทันที” [ลิฟต์ส่วนตัว สู่ชั้น Penthouse] โรงแรมเครือ Long Global Corp. ติ๊ง! ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศก็ปะทะผิวจนขนลุกซู่ ผนังกระจกใสรอบด้านเผยให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน แต่ท้องฟ้าด้านนอกกลับมืดครึ้มผิดปกติ เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับลางบอกเหตุถึงพายุอารมณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ลูกพีชเดินกอดตัวเองไปตามทางเดิน มีเพียงบอดิการ์ดชุดดำยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่สุด ‘จิน’ มือขวาคนสนิทเพียงแค่พยักหน้าเย็นชาแล้วเปิดประตูให้เธอเข้าไป ภายในห้องนอนกว้างขวางตกแต่งด้วยโทนสีดำทอง ดูหรูหราแต่ทว่าดุดัน เตียงคิงไซส์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ผ้าม่านสีทึบปิดกั้นโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงฝนที่กระทบกระจก ลูกพีชเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ที่ปลายเตียง ขาเรียวไร้เรี่ยวแรงจนต้องทรุดตัวลงนั่ง ความมืดสลัวและความเงียบทำให้จินตนาการด้านลบฟุ้งซ่านไปหมด เขาจะเป็นคนแบบไหน? จะโหดร้ายไหม? คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่ง... แกร๊ก... เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับไอเย็นและกลิ่นบุหรี่ที่ลอยมาเตะจมูก ลูกพีชสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา เงาร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมา...