บทที่ 3 : ข้อเสนอของปีศาจ

[Molly Club, ย่านทองหล่อ] รถสปอร์ตซูเปอร์คาร์ราคาหลายสิบล้านจอดเรียงรายอยู่บริเวณลานจอดรถด้านหน้า พนักงานรับรถในชุดสูทเนี้ยบคอยวิ่งบริการลูกค้ากระเป๋าหนักที่ทยอยเดินเข้าไปด้านใน ‘ลูกพีช’ ยืนกำสายกระเป๋าสะพายแน่นอยู่ตรงมุมตึก ฝ่ามือเล็กชื้นเหงื่อแม้ว่าอากาศยามค่ำคืนจะเริ่มเย็นลง ชุดนักศึกษาที่สวมใส่อยู่ดูมอมแมมเล็กน้อยจากการเดินทางด้วยรถเมล์ ช่างดูขัดแย้งกับบรรยากาศความหรูหราตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความกล้า ภาพใบหน้าซีดเผือดของพ่อที่นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลฉายชัดขึ้นมา ผลักดันให้ขาที่สั่นเทาก้าวเดินตรงไปยังประตูทางเข้าบานใหญ่ “เดี๋ยวครับน้อง” การ์ดร่างยักษ์สองคนยกมือขวาง สายตาภายใต้แว่นดำมองสำรวจคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูแคลน “ที่นี่เมมเบอร์เท่านั้นครับ ไม่รับนักศึกษามาเดินเรี่ยไรบริจาค หรือถ้าจะมาตามหาเสี่ยคนไหน... กลับไปเถอะครับ ที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า” คำพูดเสียดแทงใจดำทำให้ลูกพีชหน้าชา “หนู... หนูมาหาเจ้มอลลี่ค่ะ” เธอพูดเสียงเบาแต่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “เจ้ให้... ให้นามบัตรหนูไว้” มือเล็กยื่นนามบัตรสีดำขอบทองที่ยับย่นเล็กน้อยให้การ์ดดู ชายร่างยักษ์รับไปดูแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากันแล้ววิทยุสื่อสารเข้าไปด้านใน ไม่นานนักเขาก็หันกลับมาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป “เชิญครับ เจ้มอลลี่รออยู่ที่ห้องทำงานชั้น 3” บรรยากาศภายในคลับหรูหราเกินกว่าจินตนาการ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยอบอวล เสียงดนตรีแจ๊ซบรรเลงคลอเคล้าอย่างมีระดับ โซฟาบุหนังกำมะหยี่สีแดงสดมีเหล่าชายหนุ่มและนักธุรกิจนั่งจิบไวน์พูดคุยกัน โดยมีหญิงสาวสวยในชุดราตรีวับๆ แวมๆ คอยดูแลอยู่ข้างกาย ลูกพีชก้มหน้าเดินตามพนักงานต้อนรับขึ้นไปชั้นบน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะตัวน้อยที่พลัดหลงเข้ามาในฝูงสิงโต ก๊อก ก๊อก... “เข้ามา” เสียงทรงพลังของผู้หญิงดังลอดออกมาจากบานประตู เมื่อเปิดออกลูกพีชก็พบกับหญิงสาววัยกลางคนที่ยังคงความสวยสะพรั่ง ‘เจ้มอลลี่’ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในมือถือแก้วไวน์แดง สายตาคมกริบมองลอดแว่นมาที่เธอ “อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่หนูคนซื่อนี่เอง” เจ้มอลลี่วางแก้วไวน์ลงแล้วยกยิ้มมุมปาก “ฉันนึกว่าเธอฉีกนามบัตรฉันทิ้งไปแล้วซะอีก” “สวัสดีค่ะ...” ลูกพีชยกมือไหว้ สองมือประสานกันแน่น “หนู... หนูอยากมาสมัครงานค่ะ” “งาน?” มอลลี่เลิกคิ้ว “งานเด็กล้างจานฉันเต็มแล้วนะ หรือจะมาเป็นเด็กนั่งดริ้งค์? แต่ดูสภาพเธอตอนนี้สิ... ตาบวม จมูกแดง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ลูกค้าฉันระดับ VVIP นะจ๊ะ ไม่ใช่ตาแก่ตัณหากลับที่จะชอบแนวขอทาน” วาจาเผ็ดร้อนนั้นทำให้ลูกพีชน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอกลั้นมันไว้สุดความสามารถ “หนูจำเป็นต้องใช้เงินค่ะ... หนูทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ได้เงินเร็วที่สุด พ่อหนูป่วยหนักต้องผ่าตัด... หนูต้องหาเงินแปดแสนบาท ภายในสามวัน” เจ้มอลลี่นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินตัวเลข แววตาที่เคยเยาะเย้ยเปลี่ยนเป็นพิจารณา เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามายืนตรงหน้า ใช้มือเชยคางมนขึ้นสำรวจใบหน้าหวานหยดอย่างละเอียด ผิวพรรณละเอียดขาวราวน้ำนม ดวงตากลมโตใสซื่อที่แฝงความเศร้า และที่สำคัญ... กลิ่นกาย มอลลี่โน้มตัวลงไปดมใกล้ซอกคอขาวเนียน ลูกพีชสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่กล้าขยับหนี ‘กลิ่นแป้งเด็ก...’ ‘หายากชะมัดในวงการนี้’ “แปดแสนเหรอ...” เจ้มอลลี่ถอยกลับมามองเด็กสาวตรงหน้า “สำหรับฉัน เงินแค่นี้มันเศษเงิน แต่สำหรับเธอ... มันต้องแลกมาด้วยสิ่งที่แพงที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง” ลูกพีชเม้มปากแน่น “หนูยอมค่ะ” “ยอมขายตัว?” “...” หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเม็ดโตหยดแหมะลงบนหลังมือ “เฮ้อ... เด็กหนอเด็ก” เจ้มอลลี่ถอนหายใจยาว “ฟังนะสาวน้อย ฉันมีงานหนึ่งที่เหมาะกับเธอ งานที่เธอไม่ต้องไปนั่งฉีกยิ้มให้เสี่ยพุงพลุ้ยเป็นสิบคนลวนลาม แต่เธอต้องบริการ ‘คนคนเดียว’ ” ลูกพีชเงยหน้าขึ้นมองอย่างมีความหวัง “คะ... ใครเหรอคะ?” “เขาไม่ใช่คนไทย และไม่ใช่คนที่ใครจะเข้าถึงได้ง่ายๆ” เจ้มอลลี่ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ “ลูกค้าคนนี้ของฉันคือที่สุดของความเรื่องมาก เขาไม่ชอบผู้หญิงเจนโลก เกลียดน้ำหอมฉุนๆ และเกลียดความวุ่นวาย เขาต้องการแค่ ‘ตุ๊กตามีชีวิต’ ที่สะอาดบริสุทธิ์ไว้คลายเครียดเวลาบินมาเมืองไทย” เจ้มอลลี่จ้องตาลูกพีชเขม็ง น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิม “ข้อเสนอคือ... เธอต้องเซ็นสัญญาเป็นเด็กเลี้ยงของเขาแต่เพียงผู้เดียว ระยะเวลา 1 ปี หรือจนกว่าเขาจะเบื่อ ค่าตอบแทนเดือนละห้าแสน ไม่รวมค่าขนมและของขวัญ ส่วนเงินแปดแสนค่ารักษาพ่อเธอ... ฉันจะจ่ายให้โรงพยาบาลทันทีที่เธอจรดปากกาเซ็นชื่อ” หัวใจของลูกพีชเต้นระรัว ห้าแสนต่อเดือน... มันมากกว่าที่เธอคิดไว้มาก “แต่... มีกฎเหล็กที่ต้องรู้ไว้ก่อน” เจ้มอลลี่กระซิบเสียงเย็นเยียบที่ทำให้ขนลุกซู่ “หนึ่ง... ห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ห้ามเรียกร้องสถานะ” “สอง... ห้ามแตะต้องตัวเขาก่อนถ้าเขาไม่อนุญาต เขาหวงเนื้อหวงตัวมาก” “และข้อสุดท้ายที่สำคัญที่สุด... ห้ามท้อง” “ท้อง...” ลูกพีชทวนคำเสียงเบา “ใช่ ห้ามท้องเด็ดขาด” แววตาของมอลลี่ดูน่ากลัวขึ้นมาทันที “ผู้ชายคนนี้คือปีศาจในคราบเทพบุตร ถ้าเธอท้อง... นอกจากเด็กจะไม่ได้เกิดแล้ว ตัวเธอเองก็จะไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป เข้าใจที่ฉันพูดไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุม ลูกพีชกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ขนอ่อนตามร่างกายลุกชันด้วยสัญชาตญาณความกลัว ผู้ชายคนนี้... ต้องน่ากลัวขนาดไหนกันนะ? แต่ภาพพ่อที่นอนใส่ท่อช่วยหายใจก็วนกลับมาอีกครั้ง เธอไม่มีสิทธิ์เลือก ไม่มีสิทธิ์กลัว ชีวิตพ่อสำคัญกว่าชีวิตของเธอ “หนู... ตกลงค่ะ” ลูกพีชตอบรับเสียงหนักแน่น “หนูจะเซ็นสัญญา และหนูสัญญาว่าจะไม่ท้อง... เด็ดขาด” เจ้มอลลี่คลี่ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ “ดี... ตัดสินใจได้เด็ดขาดสมกับที่ฉันมองไว้” หญิงสาวกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาหน้าห้องทันที “เตรียมห้อง VVIP ชั้นบนสุด แล้วตามหมอฌอนมาตรวจร่างกายเด็กใหม่... ฉันได้ของขวัญชิ้นใหม่ให้ท่านแล้ว” เจ้มอลลี่หันกลับมาหาลูกพีชอีกครั้ง “ไปล้างเนื้อล้างตัวซะคนดี ขัดให้สะอาดทุกซอกทุกมุม ...เพราะคืนนี้ ‘ท่าน’ จะบินมาตรวจรับสินค้าด้วยตัวเอง”