เช้าวันต่อมา...
(วันหยุดสุดสัปดาห์)
เวลา 11.00 น.
ภายในห้องนั่งเล่นบนโซฟามีก้อนนุ่มนิ่มกลมๆ กลิ้งไปกลิ้งมาลูกพีชในชุดอยู่บ้านสุดชิล กำลังนอนคว่ำหน้าเท้าคางดูซีรีส์เกาหลีเรื่องโปรดบนไอแพด ข้างกายรายล้อมไปด้วยถุงขนมที่ไปกวาดซื้อมาจากเซเว่นเมื่อคืน
“กรี๊ดดด... พระเอกหล่อจังเลยยยย”
เสียงหวานหวีดร้องเบาๆ เมื่อเห็นฉากพระเอกถอดเสื้อโชว์ซิกซ์แพ็ก มือเล็กหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข
“อื้มมม... หล่อแต่สู้แด๊ดดี้ไม่ได้หรอก”
บ่นพึมพำกับตัวเองพลางนึกถึง ‘ซิกซ์แพ็กของจริง’ ที่นอนกอดเมื่อคืน มันแน่นกว่าอุ่นกว่าแถมยังกัดได้ด้วย... (คิดแล้วก็เขินเอง)
“เฮ้อ... เบื่อจัง”
ลูกพีชพลิกตัวนอนหงาย จ้องมองเพดานห้อง ซีรีส์ก็จบตอนแล้ว ขนมก็เริ่มพร่อง...
ความเบื่อหน่ายเริ่มเข้าครอบงำ วันนี้เป็นวันหยุดแท้ๆ แต่ ‘แด๊ดดี้’ กลับขลุกอยู่แต่ในห้องทำงานตั้งแต่เช้า เห็นบอกว่ามีเอกสารด่วนจากฮ่องกงต
