หนึ่งเดือนผ่านไป...
เวลา 02.15 น.
ภายในห้องนอน... ลูกพีชพลิกตัวไปมาเป็นรอบที่ร้อย ดวงตากลมโตเบิกโพลงท่ามกลางความมืด มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบ
“ฮือ... หิว...”
เสียงหวานครางงึมงำในลำคอ ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน
มันไม่ใช่ความหิวธรรมดา แต่มันคือความโหยหาที่รุนแรงราวกับจะขาดใจตายเสียให้ได้ ภาพในหัวตอนนี้มีแต่ เค้กช็อกโกแลตลาวา เยลลี่รสผลไม้ ไอศกรีมวานิลลา และมันฝรั่งทอดกรอบ ลอยวนเวียนไปมาเหมือนภาพหลอน
“ทำไมต้องมาหิวตอนนี้ด้วยนะ...”
พยายามข่มตานอนมาเกือบชั่วโมงแล้ว แต่น้ำย่อยเจ้ากรรมก็ไม่ยอมปรานี ยิ่งดึกยิ่งหิว ยิ่งหิวก็ยิ่งพาลให้นอนไม่หลับ
คนตัวเล็กตัดสินใจยันตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปที่นาฬิกาหัวเตียง
02:20 น.
“ไม่ไหวแล้ว... ขืนนอนต่อมีหวังไส้ขาดแน่”
ร่างบางค่อยๆ สไลด์ตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลั้นหายใจทุกครั้งที่ขยับตัวเพราะกลัวจะปลุก ‘เสือหลับ’ ให้ตื
