เพนต์เฮาส์
เวลา 14.00 น.
ร่างบอบบางในชุดเดรสลูกไม้สีครีมเอนกายนอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาหน้ากระจกบานยักษ์
หลายวันแล้วที่ถูกขังอยู่ในกรงทองแห่งนี้ แม้อาการระบมจะทุเลาลงจนเดินเหินสะดวก แต่คำสั่งเด็ดขาดของ ‘คนใจร้าย’ คือห้ามออกไปไหน
“คุณลูกพีชครับ... รับสตรอว์เบอร์รีโยเกิร์ตหน่อยไหมครับ ผมเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ”
‘ฮันส์’ บอดี้การ์ดหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีนิสัยขี้เล่นเดินยิ้มกริ่มเข้ามาพร้อมถ้วยขนมหวาน เขาวางลงตรงหน้าเธอด้วยท่าทางนอบน้อมแต่แฝงไปด้วยความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด
“ขอบคุณค่ะพี่ฮันส์ ใจดีที่สุดเลย” ลูกพีชส่งยิ้มกว้างจนตาปิด รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสดใสขึ้นมาทันตา
“อย่าให้ท่านเห็นว่ายิ้มให้ผนนะครับ ไม่งั้นผมโดนส่งไปเฝ้าเหมืองแร่ที่แอฟริกาแน่ๆ” ฮันส์หัวเราะร่าพลางขยิบตาให้ “คุณจางไปธุระอีกสักพักคงกลับ คุณลูกพีชอยากได้อะไรบอกผมได้เลยนะครับ”
“พีชอยากได้อิสระค่ะพี่ฮันส์... แต่คงต้องรอให้คุณลุง
