“กูชอบ”

น้ำตาลอ้าปากค้าง มองหน้าเพื่อนอยู่นานสองนาน ก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ แต่ก็รีบยกมือปิดปากตัวเองทันที เพราะกลัวเสียงดังเกินไป “มึง…” น้ำตาลลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ “มึงจริงจังเหรอ อีเมลบี ในลิฟต์เหรอ?” เธอขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ดวงตาเป็นประกายอยากรู้ “แล้วมันเกิดขึ้นยังไง ใครดัน แล้วพี่สกายเขาว่าอะไรบ้าง?” เมลบีหน้าแดงวาบ รีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปากน้ำตาลเบา ๆ เป็นเชิงห้าม “ชู่ว! เบา ๆ สิ!” เธอกระซิบกลับอย่างร้อนรน “กูอายจะตายอยู่แล้วนะเนี่ย” เธอสูดหายใจเข้า พยายามเล่าให้จบเร็ว ๆ “มันก็แค่… คนเบียดกันแน่นมาก แล้วกูเสียหลัก พุ่งเข้าไปเต็ม ๆ” เมลบีก้มหน้า เสียงแผ่วลงนิดหนึ่ง “ตอนแรกกูก็นึกว่าตายแน่ ๆ แล้ว แต่พี่เขาก็แค่ยืนนิ่ง ๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” น้ำตาลนิ่งไปชั่ววินาที ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างคนเริ่มเห็นภาพทั้งหมดชัดเจนในหัว ส่วนเมลบี… แค่เล่าจบ หูเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนเหตุการณ์นั้นยังวนกลับมาเล่นงานเธอไม่รู้จบเลยจริง ๆ “อ่ออ…” น้ำตาลลากเสียงยาว ดวงตาเป็นประกายอย่างคนเพิ่งต่อจิ๊กซอว์ได้ครบ “ที่มึงหลุดถามอะไรแปลก ๆ ในคลาส… ก็หมายถึงเรื่องนี้สินะ” เมลบีหน้าแดงวูบ ก้มหน้าลงทันที “ก็ใช่…” เธอบ่นเสียงเบา “มันอดคิดไม่ได้จริง ๆ อะ” น้ำตาลหัวเราะในลำคอ พลางส่ายหน้าเบา ๆ “เออ เข้าใจได้ แต่ช่วยเก็บความคิดไว้ในหัวก่อนนะมึง นี่มันกลางวันแสก ๆ” เมลบีถอนหายใจยาว เหมือนยอมแพ้ให้กับความคิดในหัวตัวเองไปครึ่งหนึ่งแล้ว “รู้แล้ว… กูกำลังพยายามอยู่เนี่ย” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเสียงเบาลง แต่ดันชัดเจนเกินไป “แต่… พี่เขาหล่อว่ะ กูอยากได้” น้ำตาลถึงกับชะงัก หยุดเดินกลางทางแล้วหันขวับมามองหน้าเพื่อน “ห๊ะ! เมื่อกี้มึงว่าไงนะ?” เมลบีสะดุ้งเล็กน้อย รู้ตัวว่าพูดแรงไปหน่อย เธอรีบแก้คำพูดแบบเนียน ๆ แต่หน้าแดงจนปิดไม่มิด “กูบอกว่า… พี่เขาหล่อดี” เธอไหล่ตกนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมอย่างคนคิดตามความรู้สึกล้วน ๆ “นิ่ง ๆ เงียบ ๆ แบบนี้แหละ น่ากลัวนะเว้ย” น้ำตาลหรี่ตามอง “น่ากลัวยังไงของมึง” เมลบีเม้มปาก พูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นใจเกินเหตุ “เชื่อกูดิ คนแบบนี้น่ะ… ดูเงียบ ๆ ไม่ธรรมดาแน่” ฝั่งคณะวิศวะ… หลังจากเดินกลับมาถึงตึกของตัวเอง กลุ่มหนุ่มวิศวะก็แยกย้ายกันตามทางเดินหน้าคณะ เสียงคุยกันดังแทรกกับความคึกคักช่วงพักเที่ยง เลย์ เพื่อนสนิทของสกายเดินมาเคียงข้าง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ “ไอสกาย… เมื่อกี้ตอนเดินลงบันได ที่มึงคว้าเด็กแพทย์ไว้ จำได้ป่ะ” สกายตอบสั้น ๆ ตามสไตล์ “อืม” เลย์เลิกคิ้ว ยิ้มเจ้าเล่ห์ “มึงว่าน้องสวยป่ะ” “อืม” คำตอบเดิม น้ำเสียงเดิม นิ่งเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่เลย์ไม่ยอมแพ้ “ตัวท็อปคณะแพทย์เลยนะเว้ยยย” เขาลากเสียงอย่างตื่นเต้น “เหมือนกูกดติดตามไอจีน้องไว้ด้วย ขอเช็กแป๊บ” พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดค้นหาอย่างคล่องมือ ไม่กี่วินาทีต่อมา เจ้าตัวก็อุทานเสียงดัง “นี่ไง ไอสัส!” เขาหันจอมาให้ดูอย่างภูมิใจ “ผู้ติดตามหลักแสน เชี่ย… โคตรสวยว่ะ” เลย์ยื่นโทรศัพท์ไปให้ สกายรับมาอย่างไม่รีบร้อน สายตาเลื่อนผ่านหน้าจอไปเรื่อย ๆ รูปถ่ายหลายมุม หลายอิริยาบถ รอยยิ้มสดใส สายตาที่ดูมั่นใจ เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่เลื่อนดูเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้เลย์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อืม…” สกายเอ่ยขึ้นสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม ก่อนจะพูดต่อด้วยคำที่ทำให้คนข้าง ๆ แทบสะดุดเท้า “กูชอบ” “ห๊ะ!?” เลย์ถึงกับร้องเสียงหลง หยุดเดินกลางทางแล้วหันขวับมามองหน้าเพื่อน ไม่ใช่แค่ตกใจ… แต่นี่คือ ช็อก เพราะตลอดเวลาที่รู้จักกันมา สกายแทบไม่เคยแสดงความสนใจเรื่องผู้หญิงเลยสักครั้ง ไม่ว่าจะสวย น่ารัก หรือดังแค่ไหน ก็ไม่เคยเห็นเขาเหลียวมองจริงจัง ทั้งที่หน้าตาดี ทั้งที่บุคลิกนิ่ง สุขุม แต่ความเนิร์ด ความเงียบ และโลกส่วนตัวสูงลิบ ทำให้ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่กล้าเข้าหา และเจ้าตัวก็ไม่เคยแคร์ด้วยซ้ำ เลย์กลืนคำด่ากลับลงคอ ก่อนจะถามย้ำเหมือนกลัวหูตัวเองพลาด เลย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเพื่อนอย่างไม่แน่ใจ “เดี๋ยวนะ… มึงหมายถึง ชอบ คือชอบน้องคนนี้จริง ๆ หรอ” สกายเหลือบตามองเพียงนิดเดียว สีหน้ายังนิ่งเหมือนเดิม “คำตอบกูมันต้องอธิบายด้วยเหรอ” เลย์เงียบไปทันที ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเกาหัวตัวเองอย่างคนยังตั้งหลักไม่ถูก “ก็เปล่า… กูแค่งง” เขาพูดตามตรง “ปกติมึงไม่เคยสนใจเรื่องผู้หญิงเลยนี่หว่า” สกายเดินต่อไปช้า ๆ มือสอดกระเป๋ากางเกง มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับขำอะไรบางอย่างในใจ “หึ” เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอ “สงสัยกูคงถูกกับแพทย์มั้ง” สกายทิ้งประโยคนั้นไว้กลางอากาศ ก่อนจะก้าวขายาว ๆ เดินนำเข้าไปในตึกวิศวะ ปล่อยให้เลย์ยืนงงอยู่ข้างหลังเพียงลำพัง ต้องบอกก่อนว่า… ก่อนหน้านี้ สกายเคยเจอเธอมาก่อนแล้ว ในลิฟต์ การเจอกันครั้งแรก ถ้าจะเรียกว่า ประทับใจ ไหม สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ แต่สำหรับเขา… มันค่อนข้างประทับใจทีเดียว เพราะมันเป็นการเจอครั้งแรกที่ไม่เหมือนใคร ปกติแล้ว การเจอกันครั้งแรกของคนแปลกหน้า ก็มักจะเป็นแค่รอยยิ้มบาง ๆ คำทักทายสุภาพ หรืออย่างมากก็แค่สบตากันผ่าน ๆ แต่กับเธอคนนั้น… กลับเป็นการ “พลาดท่า” ที่ชัดเจนและรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ครั้งแรกในลิฟต์ เธอเสียหลักพุ่งเข้ามา หน้าของเธอหมุดลงตรงเป้ากางเกงของเขาอย่างจัง เขายืนนิ่ง มองลงไปที่ศีรษะเล็ก ๆ ที่กำลังแนบสนิทกับจุดนั้น ความอุ่นจากใบหน้าเธอซึมผ่านผ้ากางเกงยีนส์เข้ามาได้ชัดเจน ตอนแรกเขาคิดแค่ว่าเป็นอุบัติเหตุธรรมดา คนเยอะ เบียดกันแน่น มันก็เกิดขึ้นได้ แต่แล้ว… เธอพลาดท่าอีกครั้ง ตอนที่คนเบียดกลับเข้ามาในลิฟต์ เธอถูกดันจนล้มลงมาอีกหน คราวนี้ไม่ใช่แค่หน้า แต่ปากของเธออ้าออกพอดี จังหวะนั้นมันเหมือนถูกจัดฉากให้ปากเธอ “ครอบ” ลงไปตรงจุดนั้นของเขาแบบเต็ม ๆ เขารู้สึกได้ทันที ความอุ่น ความชื้นเล็กน้อยจากลมหายใจของเธอที่ซึมผ่านผ้า ความนุ่มของริมฝีปากที่แนบชิด… ทุกอย่างมันชัดเจนเกินไป จนเสียงครางของเขาหลุดออกจากลำคอเขาเองโดยไม่ตั้งใจ และเขาก็รู้ว่าเธอต้องได้ยินแน่ ๆ เพราะร่างเล็กนั้นชะงักค้างไป ถ้าไม่ติดว่าตอนนั้นลิฟต์ยังเต็มไปด้วยคน ถ้าไม่มีสายตาคนอื่นรอบตัว ถ้าเป็นแค่สองคนในพื้นที่แคบ ๆ แบบนั้น… เขาคงไม่ได้แค่ยืนนิ่ง เขาคงสวนเด้งเป้าเข้าไปในปากเธอแบบไม่ยั้งแล้วจริง ๆ แต่เขาก็ทำได้แค่ยืนนิ่ง มองลงไปที่เธอที่กำลังหน้าแดงก่ำ