“ระวังตัว”

เช้าวันต่อมา… สกายลืมตาขึ้นก่อนใคร แต่เขาไม่ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ใช่เพราะง่วง ไม่ใช่เพราะขี้เกียจ แต่เพราะร่างเล็ก ๆ ที่กำลังนอนซุกอยู่แนบอกเขา เมลบีนอนตะแคง กอดเอวเขาไว้แน่น ใบหน้าซุกอยู่กับอกแกร่งอย่างสบายใจ ลมหายใจสม่ำเสมอ ผมยุ่งเล็กน้อยพาดอยู่บนแขนของเขา แก้มเธอแนบกับผิวเขาจนรู้สึกได้ถึงไออุ่น สกายกลอกตาลงมองช้า ๆ อย่างเงียบงัน หมอนข้างที่เคยวางกั้นกลางเตียง… ยังอยู่ที่เดิม แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเมลบีดิ้นข้ามมันมาตอนไหน หรืออาจจะรู้…แต่แกล้งไม่รู้ เขาถอนหายใจเบา ๆ ในลำคอ พยายามไม่ขยับ เพราะแค่ขยับนิดเดียว เธออาจตื่นขึ้นมา และเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าถ้าเธอลืมตาแล้วเห็นตัวเองอยู่ในสภาพนี้ จะทำหน้ายังไง “หึ” เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอของสกายอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวจะปลุกคนในอ้อมแขนให้ตื่น เขาไม่ขยับตัวมากนัก เพียงเอื้อมมืออีกข้างไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงอย่าง