“หนูมาหาพี่มายิง พี่มิยาแย้ว คิดถึงหนูไหม” รักวารินยิ้มแป้นให้พี่มารินกับพี่มิรา
“คิดถึงๆ” หนึ่งนภากับหนึ่งวารีโผกอดรักวาริน ทั้ง 3 คนกระโดดดีใจเป็นวงกลม
“วารินไม่รอพี่เลย” รักสมุทรร้องเรียกพร้อมวิ่งตามน้องสาวที่ไม่รอตัวเอง
“คลื่น!!” เสียงดุขึงของหนึ่งวารี พร้อมกับเท้าเอวจ้องเขม็ง รักสมุทรชะงักฝีเท้าทันที
“พี่คลื่นโดงดุแน่ หนูไม่ฟ้องเยยนะ พี่คลื่นวิ่งหยอดเยย วิ่งตามหนูหยอดเยย ยงยดวิ่งเยย หนูไม่ฟ้องเยยด้วย” รักวารินมั่นใจว่าพี่ชายต้องโดนพี่มิราดุแน่นอน ทั้งๆ ที่ตัวเองยังไม่ได้ฟ้องพี่มิราว่าพี่คลื่นวิ่งตามตัวเองตั้งแต่ลงจากรถ
“วารินฟ้องแล้วเถอะ” รักสมุทรบ่นอุบ ไม่ฟ้องก็เหมือนฟ้องอยู่ดี
“วารินไม่ฟ้อง มิราก็เห็นคลื่นวิ่งอยู่ดี คลื่นจะวิ่งทำไม เดี๋ยวก็ล้มเลือดไหลหรอก ค่อยๆ เดินก็ได้ เดินช้าๆ ก็ถึงเหมือนกัน” แม้จะมีพี่เลี้ยงกับบอดีการ์ดคอยตามประกบไม่ให้เจ้านายตัวน้อยได้รับอุบัติเหตุ ด้วยโร
