ตอนที่ 18 โลกทั้งสองใบ NC20+

ตอนที่ 18 โลกทั้งสองใบ NC20+ “อืม... พี่รินเขารู้เรื่องของเราแล้ว” คำยืนยันซ้ำสองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นของเมฆ ทำเอาเอพริลหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด มือที่เคยดันอกเขาไว้ร่วงหล่นลงข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง “เขารู้แล้วเรื่องของเรา... ไม่งั้นเขาจะปล่อยให้พี่มารับเธอแบบนี้เหรอเอพริล?” ยังไม่ทันที่เอพริลจะทันได้ประมวลผลหรือประท้วงใด ๆ ริมฝีปากหนาที่อัดอั้นไปด้วยความใคร่ก็บดเบียดลงมาประกบปิดปากบางทันที "อื้อ!" เรียวลิ้นใหญ่ที่แสนช่ำชองรุกล้ำเข้ามา กวาดต้อนปาดเลียไปทั่วโพรงปากอย่างจาบจ้วงและหื่นกระหาย ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเด็กสาวให้มลายหายไปในพริบตา เอพริลเบิกตากว้างด้วยความช็อกในตอนแรก สมองของเธอในยามนี้แค่ประคองสติก็เป็นเรื่องยากเต็มที ความหวาดกลัวต่อพี่สาวและความซับซ้อนของสถานการณ์ทำให้เธอสับสนจนทำอะไรไม่ถูก ทว่า... ร่างกายกลับทรยศความนึกคิด สัมผัสที่คุ้นเคยและรุนแรงจากผู้ชายที่เธอแอบรักทำให้กำแพงความถูกต้องพังทลายลงอย่างง่ายดาย เอพริลปล่อยให้อีกคนรุกล้ำเข้ามาอย่างเต็มใจ ทั้งคู่สอดประสานเรียวลิ้นเข้าหากันด้วยความหิวกระหายที่สั่งสมมาตลอดทั้งเดือนที่ต้องห่างกัน อารมณ์ปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงท่ามกลางความเงียบในรถ เอพริลยกแขนขึ้นโอบกอดคอร่างสูงไว้แน่นพลางขยุ้มปอยผมเขาเบา ๆ เพื่อระบายความต้องการที่เอ่อล้น... ในวินาทีนี้... โลกทั้งใบของเอพริลเหลือเพียงสัมผัสที่ร้อนระอุของเมฆ เธอหลงลืมความผิดบาป ลืมสายตาเยือกเย็นของไอริน และลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปสู่หอพักเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพราะในตอนนี้... เธอได้กลายเป็นนักโทษในกรงขังราคะของพี่เขยอย่างสมบูรณ์แบบเสียแล้ว ตับ ตับ ตับ! ภายในรถที่จอดสนิท สองร่างกระแทกกระทั้นเข้าหากันด้วยความคิดถึงที่อัดอั้นมานานแสนนาน เสียงลมหายใจหอบถี่สลับกับเสียงครางระงมดังระงมไปทั่วพื้นที่แคบ ๆ เมฆแหงนหน้าขึ้นสูดปาก กัดฟันแน่นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วกาย ก่อนที่พายุอารมณ์จะพาคนทั้งคู่ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด สายธารรักสีขาวขุ่นหลั่งทะลักออกมาจากตัวตนของชายหนุ่ม ไหลรินไปตามเรียวขาเนียนสวยของเอพริลทิ้งร่องรอยแห่งกามารมณ์ไว้ตอกย้ำสถานะชู้รัก "พี่เมฆ... หนูเลอะไปหมดแล้วนะคะ" เด็กน้อยเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วพลางกอดคอผู้เป็นพี่เขยไว้แน่น เธอซบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างโหยหาหาที่พึ่งพิง แม้จะรู้ดีว่าอ้อมกอดนี้มันผิดที่ผิดทางเพียงใด "เด็กดี..." เมฆพึมพำพลางกดจูบลงบนกลุ่มผมของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับจะปลอบประโลมในความผิดบาปที่เขาหยิบยื่นให้ หลังจากจัดการกับร่องรอยคาวราคะเรียบร้อย ทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อสู่หอพัก ทัศนียภาพสองข้างทางที่สดชื่นและสวยงามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง เอพริลหยิบกล้องคู่ใจขึ้นมาบันทึกภาพบรรยากาศเก็บไว้ ราวกับจะลืมเลือนความตึงเครียดก่อนหน้านี้ไปชั่วขณะ ระหว่างทาง เมฆไม่ลืมที่จะแวะร้านขายยาเพื่อจัดการเรื่องยาคุมฉุกเฉินให้กับหญิงสาวอย่างรู้หน้าที่... ความจริงแล้ว เมื่อวันก่อนเขาตัดสินใจเปิดอกคุยกับไอรินอย่างตรงไปตรงมา เขาอึดอัดที่เห็นเอพริลกำลังถูกผลักไสให้ไปอยู่ไกลตา เพราะลึก ๆ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้เขาคือต้นเหตุที่ต้องรับผิดชอบเต็ม ๆ ไม่ใช่ปล่อยให้น้องเมียเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวเพียงลำพัง แม้ในวันที่สารภาพ เขาจะถูกภรรยาตบตีและด่าทอด้วยความเสียใจจนนับไม่ถ้วน แต่สุดท้ายสันดานดิบและความเห็นแก่ตัวก็ชนะทุกอย่าง... เขาไม่สามารถเลือกใครคนใดคนหนึ่งได้ระหว่างพี่น้องคู่นี้ และเขาก็พร้อมจะแบกหน้าด้าน ๆ เพื่อรักษา 'โลกทั้งสองใบ' นี้เอาไว้ตลอดไป ใช้เวลาเดินทางไม่นาน รถยนต์คันหรูของเมฆก็เลี้ยวเข้าสู่พื้นที่สถาบันกวดวิชาชื่อดัง บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักเรียนที่เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย หนึ่งในใบหน้าคุ้นตาที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชนคือ 'หนึ่ง' หนุ่มตี๋หน้าตาดีดีกรีเดือนมหาลัยที่เอพริลซุ่มคุยมาสักพักใหญ่ เพราะทั้งคู่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าว่าจะมาติวที่นี่พร้อมกัน เมื่อส่งร่างบางลงจากรถพร้อมกระเป๋าสัมภาระเรียบร้อย เมฆก็มุ่งตรงกลับบ้านด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่สุด พายุราคะที่เขาปลดปล่อยใส่เอพริลจนเต็มรักบนรถช่วยชะล้างความโหยหาไปจนหมดสิ้น เขาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่า ทันทีที่เขาลับตาไป... โลกของเอพริลกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล "เอพริล! ทางนี้ครับ" หนึ่งกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มกว้างที่ดูสะอาดสะอ้านและจริงใจ เขารีบกุลีกุจอช่วยเธอถือกระเป๋าอย่างเป็นสุภาพบุรุษ "นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว เราจองที่นั่งในห้องอบรมไว้ให้แล้วนะ" "ขอบคุณนะหนึ่ง... พอดีรถติดนิหน่อยน่ะ" เอพริลยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ปรุงแต่งเพื่อยั่วยวนเหมือนยามอยู่กับเมฆ แต่มันคือรอยยิ้มของเด็กสาววัย 21 ที่โหยหาชีวิตปกติ ภายในห้องอบรมเบื้องต้น เอพริลไม่ได้มีแค่หนึ่งที่คอยดูแล แต่เธอยังได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ที่ร่าเริงอย่าง 'บีม' สาวแว่นจอมโก๊ะ และ 'กันต์' หนุ่มมาดกวนที่คอยยิงมุกตลกจนเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ "นี่เอพริล เธอสวยขนาดนี้ สนใจมาเป็นนางแบบให้ชมรมถ่ายภาพของพวกเรามั้ย?" กันต์เอ่ยแซวพลางยักคิ้วให้ จนหนึ่งต้องแกล้งเอาศอกสะกิดเพื่อนขำ ๆ "เฮ้ย ๆ เกรงใจคนจองมั่งไอ้กันต์" หนึ่งเอ่ยป้องพร้อมรอยยิ้มขัดเขิน ทำเอาบีมถึงกับแซว "โอ๊ย... กลิ่นความรักมันแรงจนชั้นอ่านหนังสือไม่ออกแล้วเนี่ย!" เอพริลหัวเราะออกมาอย่างสุดเสียงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน บทสนทนาที่สดใสและมิตรภาพที่บริสุทธิ์ของเพื่อนรุ่นเดียวกัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ออกซิเจนบริสุทธิ์เข้าปอด บางทีหลังจากนี้... การได้ลองใช้ชีวิตในหอพักกับเพื่อนใหม่ และการมี 'คนอื่น' คอยเคียงข้างในฐานะคนวัยเดียวกัน อาจเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากสถานการณ์กำกวมและบ่วงราคะที่พี่เขยผูกไว้ได้เสียที ***