“ไปสงบสติอารมณ์ซะริชษา ถ้ายังทำตัวแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าพ่อจะยอมให้แกเข้ามายุ่งเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้อีก” คุณธนัทประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย
“ยัยริชษาคงจะเหนื่อยน่ะค่ะคุณ เดี๋ยวฉันจะอบรมสั่งสอนลูกอีกทีนะคะ”
สินีรีบตัดบทพลางจ้องหน้าลูกสาวด้วยสายตาเฉียบขาดเชิงสั่งให้หยุดพูด ริชษาได้แต่ฮึดฮัดยอมถอย ก่อนจะเดินกระแทกเท้าขึ้นชั้นบนไปพร้อมเสียงกรีดร้องแหลมเล็กในลำคอด้วยความขัดใจ
“คุณพี่อย่าถือสาลูกเลยนะคะ แกก็แค่หวงคุณพ่อตามประสาเด็ก”
สินีพยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงพลางเดินเข้าไปลูบแขนสามีอย่างเอาใจ ทว่าคุณธนัทกลับไม่ได้มีท่าทีที่ใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย
“เด็กงั้นเหรอสินี? ริชษาโตพอที่จะรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควรแล้ว” คุณธนัทปรายตามองภรรยาด้วยความกดดัน “และอีกอย่าง นาวก็มีสิทธิ์ในธีรเมธากุลในฐานะทายาทคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้าคุณกับลูกยังไม่หยุดระรานเธอ อย่าหาว่าผมใจร้ายก
