“ลมแค้นมั้งครับคุณวิวัฒน์”
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ขณะที่ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่งลงประจันหน้ากับเจ้าของห้องอย่างคุกคาม ท่าทางที่ดูผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมของตุลย์ทำให้วิวัฒน์ถึงกับหน้าเจื่อนลงไปวูบหนึ่ง
“พอดีผมไปเจอเศษเหล็กที่ไซต์งานมา แล้วหน้าตามันเหมือนหน้ากากที่คุณชอบใส่ตอนคุยงานกับผมเป๊ะเลย”
ตุลย์กระตุกยิ้มเย็นเยียบ พลางหยิบเหล็กตัวอย่างที่มีคราบสนิมเกาะกินจนกร่อน วางกระแทกลงบนโต๊ะไม้โอ๊กราคาแพงของวิวัฒน์อย่างจงใจ เสียงเหล็กกระทบพื้นไม้ดังปังสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่เคยเงียบสงัด
“ผมเลยเอามาคืน เผื่อคุณจะอยากเก็บไว้ดูต่างหน้า ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาฉ้อโกงและพยายามฆ่าพนักงานในบริษัทผม!”
แววตาของตุลย์วาวโรจน์ดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ขณะที่นาวซึ่งยืนอยู่ข้างหลังตุลย์เริ่มกางแท็บเล็ตในมือเตรียมเปิด ‘ไม้ตาย’ ต่อไปที่จะลา
