ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอัตโนมัติของบริษัทไททัน คอร์ แมททีเรียล ลมทะเลจางๆ ของภูเก็ตก็พัดมาปะทะใบหน้า ช่วยชะล้างความตึงเครียดจากสงครามประสาทเมื่อครู่ให้เบาบางลง นาวลอบถอนหายใจยาวพลางหันไปมองคนข้างกายที่ยังคงมีรังสีความเหี้ยมเกรียมหลงเหลืออยู่เล็กน้อย
“เราจะกลับกรุงเทพฯ กันเลยไหมคะบอส เดี๋ยวฉันแจ้งคุณภัทรให้เตรียมเครื่องบินไว้รอเลยค่ะ”
นาวเอ่ยถามพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจัดการงานเลขาตามความเคยชิน ทว่ามือหนาของตุลย์กลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวไว้เบาๆ เป็นสัญญาณให้เธอหยุด
ตุลย์ลดสายตาลงมองใบหน้าหวานที่ดูอิดโรยจากการลุยไซต์งาน และต้องมารับมือกับวิวัฒน์ ก่อนจะคลายปมคิ้วที่ขมวดมุ่นออกแล้วเปลี่ยนเป็นแววตาที่อ่อนโยนขึ้นผิดกับเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว
“ไม่ต้องรีบกลับหรอก อุตส่าห์มาถึงภูเก็ตแล้ว หยุดพักที่นี่สักวันก่อนค่อยกลับก็แล้วกัน ถือว่าพ่วงพักร้อนไปในตัว” คนตัวโตเอ่ยขึ้นเสียงทุ้มพลางปรายตาออกไปม
