ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องนอนใหญ่ นาวรีบปิดล็อกประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาเพื่อกันไม่ให้สุนีหรือใครก็ตามเข้ามารบกวนการตรวจของหมอวรุตม์ได้ ภายในห้องมืดสลัวมีเพียงแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านหนาเข้ามาเพียงรำไร
“คุณพ่อคะ นาวมาแล้วค่ะ”
นาวเอ่ยเรียกบิดาเสียงแผ่วพลางถลาเข้าไปที่ข้างเตียง ภาพท่านที่นอนนิ่งสนิท ใบหน้าซูบเซียวและดูอิดโรย ทำให้น้ำตาที่คลอเบ้าอยู่จวนเจียนจะร่วงหล่นลงมา
หมอวรุตม์ไม่รอช้ารีบวางกระเป๋าเครื่องมือและก้าวเข้าไปตรวจเช็กชีพจรเบื้องต้นทันที
คุณธนัทที่นอนแน่นิ่งราวกับคนหมดสติเพื่อตบตาภรรยาผู้ร้ายกาจก็ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ท่านลืมตาขึ้นมองลูกสาวที่อยู่ข้างเตียงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิด มือที่สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปกุมมือของนาวไว้
“นาว...ลูกพ่อ” น้ำเสียงของคุณธนัทแหบพร่ากว่าเมื่อคืนนัก “พ่อขอโทษนะลูก สำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมา ที่ทำให้หนูต้องมาล
