-บ้านธีรเมธากุล-
บรรยากาศภายในห้องรับแขกที่เคยตึงเครียด บัดนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยเสียงออดอ้อนที่ฟังดูหวานหูจนเกินจริงของลูกสาวคนเล็ก
ริชษานั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายผู้เป็นบิดา ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างฉูดฉาดพยายามตีสีหน้าเศร้าสร้อยราวกับสำนึกผิดที่ทำตัวก้าวร้าว
“ริชษาขอบคุณนะคะคุณพ่อ ที่ยอมให้ริชษาพิสูจน์ตัวเอง ริชษาจะตั้งใจทำงานไม่ให้คุณพ่อต้องผิดหวังเด็ดขาดค่ะ”
เสียงแหลมเล็กเอ่ยออดอ้อนพลางใช้มือเรียวบีบนวดที่หน้าขาของบิดาอย่างเอาอกเอาใจ หลังจากที่เธอถูกแม่บังคับให้เข้ามาขอโทษบิดาเพื่อขอโอกาสในการเข้าไปแทรกแซงโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์
“ถ้าเราสำนึกผิดจริงๆ พ่อก็ยกโทษให้”
คุณธนัทถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางลูบศีรษะลูกสาวคนเล็กด้วยความรักและมีความหวังลึกๆ ว่าลูกคนนี้จะคิดได้จริงๆ
“ที่พ่อยอมให้เราไปคุมทีมมาร์เก็ตติ้ง ก็เพราะพ่ออยากให้เราช่วยแบ่งเบาภาระของพี่นาวเขาบ้าง เผื่อในอนาคตจะได้ช่วยพี่ดูแลบ
