บทที่ 5

เช้าวันต่อมา.. "จะออกไปทำงานแล้วหรือลูก" "ใช่ค่ะ" หญิงสาวล้วงเอาเงินออกมาจากกระเป๋าวางใส่มือให้แม่ "ที่หนูให้แม่วันก่อนยังเหลืออยู่เลย" "เอาให้น้องไปโรงเรียนด้วยค่ะแม่" "เดินทางไปทำงานก็ระวังตัวด้วยนะลูก" รับเงินจากลูกสาวก็พูดประโยคเดิมซ้ำๆ เพราะถ้าขาดเฌอเอมไปสักคนชีวิตคงทุกข์เข็ญมากไปกว่านี้ "ค่ะแม่" ออกมาเรียกแท็กซี่หน้าปากซอยเธอก็ให้ไปส่งที่คอนโด ไม่ว่าเขาจะให้ทำอะไรก็คงต้องทำ เพราะรายได้ทางเดียวมาจากผู้ชายคนนี้ แต่พอมาถึงคอนโดก็เห็นรถของเขาจอดอยู่ในที่จอดแล้ว ..ทำไมมาแต่เช้าจัง หญิงสาวเลยรีบขึ้นไปชั้นบนห้องที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ ก๊อกๆ เธอเคาะประตูแค่ส่งสัญญาณแล้วก็เปิดเข้าไป เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้ล็อกห้อง เพียงแค่เท้าก้าวเข้ามาร่างของเธอก็ถูกกระชากกระเด็นเข้าปะทะกับร่างหนา แต่ครั้งนี้เธอไม่ตกใจมากนักเพราะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแล้ว จังหวะที่ใบหน้าฝังลงกับซอกคอมือหนาก็ขยับต่ำลงไปเช็กดู "?" "มันยังไม่มาค่ะ" ได้ยินว่าประจำเดือนเธอยังไม่มาเขาก็ปล่อยตัวเธอออกแล้วเดินไปเปิดประตูห้องโดยไม่พูดไม่จา "??" เห็นอีกฝ่ายออกจากห้องเฌอเอมก็รีบเดินตาม กลัวว่าจะไม่ทันติดรถเขาไปบริษัทด้วย เดินมาจนถึงประตูลิฟต์กำลังจะปิดลงพอดี "คุณน่านคะรอก่อนค่ะ" "เดินลงไป" "......." เท้าเรียวที่กำลังจะก้าวเข้าไปในลิฟต์หยุดอยู่กับที่ แล้วก็ต้องได้ทำตามโดยการก้าวถอยออกไปปล่อยให้ประตูลิฟต์ปิดลง ตอนนี้เธออยู่ชั้นที่ 22 จะให้เดินลงไปงั้นเหรอ กว่าจะเดินลงมาถึงข้างล่างก็เล่นเอาเหนื่อยหอบ ทีแรกยังคิดเลยว่าจะเห็นรถเขาจอดอยู่ที่เดิม เพราะถ้าเธอแอบลงลิฟต์มาที่ชั้นใดชั้นหนึ่งกลัวเขาจะไม่พอใจ แต่พอลงมาก็ไม่เห็นรถของเขาแล้ว ไม่มีเวลาให้เธอท้ออีกต่อไป เฌอเอมรีบเดินออกมาเรียกแท็กซี่ให้มาส่งบริษัทอนันต์ไพศาล ขนาดลงลิฟต์ยังจะมาสายเลยนี่เดินลงมามีหรือจะไม่สาย "หึ!" เสียงกระแทกในลำคอพร้อมทำปากคว่ำเยาะเย้ยอีกฝ่ายว่าเดี๋ยวก็คงจะกระเด็น เพราะได้ยินฝ่ายบุคคลแจ้งมาแล้วว่าพนักงานใหม่จะเข้ามาทำงานในวันพรุ่งนี้ แต่ลิเดียก็แปลกใจอยู่หรอกเพราะยังไม่เห็นประกาศรับสมัครพนักงานใหม่เลย "?" ทำไมวันนี้ไม่พูดประชดเหมือนทุกวัน ถ้าวันไหนมาสายก็จะถูกกระแนะกระแหนว่าเธอเป็นเมียเจ้าของบริษัทหรือไง แต่วันนี้แค่ตีสีหน้าใส่ "ถ่ายเอกสารที่ผมส่งเมลให้ตามเข้าไปในที่ประชุมด้วยนะ" น่านฟ้าออกมาจากห้องทำงานเพราะเขาต้องเข้าประชุมเกี่ยวกับลูกค้ารายใหม่ที่เพิ่งไปคุยเมื่อวาน "ค่ะ" ลิเดียลุกขึ้นรับคำสั่งส่วนเฌอเอมไม่ได้ลุกตามเพราะเดินลงบันไดจนปวดขาเลยลุกไม่ได้ "ฉันว่าเธอเตรียมตัวเก็บของวันนี้เลยดีกว่านะ" "เก็บของทำไมคะ" "ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองอีก" "ฉันไม่รู้หรอกค่ะเพราะเจ้านายยังไม่ได้บอก" "ยังจะทำปากดีอยู่อีก เอาเถอะคงเป็นวันสุดท้ายแล้วที่เธอจะได้ทำงานที่นี่" เฌอเอมได้แต่ถอนหายใจเบาๆ อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดเถอะ เย็นของวันนั้น.. ถึงช่วงเย็นของทุกวันเธอต้องเช็คโทรศัพท์ดูก่อนว่าเขาได้ส่งข้อความไว้ไหมถ้าไม่มีนั่นคือเธอกลับบ้านได้ แต่ถึงตอนเย็นก็ยังไม่มีคำสั่งมาว่าให้เธอออกจากงานหรือย้ายไปอยู่แผนกไหน ตอนที่ยืนรอรถอยู่ได้ยินข้อความดังขึ้นเฌอเอมก็เอาโทรศัพท์ออกมาดู และพอรู้ว่าเป็นใครที่ส่งข้อความไลน์มาหญิงสาวก็มองซ้ายมองขวากลัวว่าเพื่อนพนักงานจะยืนอยู่ใกล้ ถ้าถูกแอบมองคงรู้แน่เลยว่าคนที่ส่งไลน์มาหาเป็นใคร 'มาหรือยัง' 'ยังไม่มาค่ะ' 'ไหนบอกจะมาวันนี้' เธอผิดอะไรเนี่ย ประจำเดือนมันไม่ได้ตั้งเค้ามาเหมือนฝนนะที่จะมองเห็นด้วยตาเปล่า ไหนๆ ก็ได้คุยกันแล้วเฌอเอมเลยถามเรื่องที่จะย้ายเธอไปไว้แผนกไหน พรุ่งนี้มาถึงที่ทำงานจะได้ทำตัวถูก แต่เขาก็ไม่ได้ตอบคำถามนี้ ..ไม่นานก็เห็นรถของเขาวิ่งผ่านหน้าไป นี่แสดงว่าถ้าประจำเดือนเรามาเขาจะให้ไปหาที่คอนโดเหรอ? ไม่ต้องมาเลยก็ดี ไม่ได้สิ..ถ้าไม่มานั่นก็หมายความว่าเราท้อง วันต่อมา.. "ทำไมเป็นแบบนี้!?" มาถึงลิเดียก็ได้รับคำสั่งให้ย้ายของมาอยู่โต๊ะผู้ช่วยเลขา เพราะพนักงานคนใหม่ที่กำลังจะเข้ามาณภัทรประธานกิตติมศักดิ์จะให้มานั่งในตำแหน่งเลขานุการของท่านประธาน "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" คนที่มาแจ้งก็คือกรรชัยผู้ช่วยของณภัทร ถึงแม้จะรู้แต่ก็บอกไม่ได้ว่าคนที่จะมานั่งตำแหน่งนี้คือใคร "แล้วแม่นี่ล่ะคะ จะให้ออกหรือจะให้ย้ายไปอยู่แผนกอื่นคะ" ลิเดียหมายถึงเฌอเอมป่านนี้ก็ยังไม่มาเก็บของอีก ในเวลาเดียวกันนั้นที่คอนโด.. "ตะ แต่ประจำเดือนมันสกปรกนะคะ" เขาหยิบถุงยางอนามัยออกมาแทนคำตอบ "ฉันให้ก็ได้ แต่คุณบอกมาก่อนว่าจะให้ฉันทำงานแผนกไหน" ครั้งแรกมั้งที่เธอมีข้อต่อรองกับเขา เมื่อคืนก็แทบจะนอนไม่หลับคิดมากเรื่องงาน "แล้วอยากทำแผนกไหนล่ะ" "ฉันเลือกได้เหรอคะ" "ต้องดูก่อนว่าจะทำให้ฉันพอใจได้ไหม"