บทที่ 6

ครืนนน ขณะที่เขากำลังรอเธอออกมาจากห้องน้ำก็มีสายเข้ามาก่อน ทีแรกว่าจะไม่รับแล้วล่ะแต่พอเห็นเป็นเบอร์ของพ่อเลยต้องรับสายนี้ก่อน >>{"ครับพ่อ"} {"ออกมาจากบ้านตั้งแต่เช้าแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมป่านนี้ยังไม่ถึงบริษัท"} >>{"ผมแวะหาอะไรทานก่อนครับ"} {"บอกให้ทานมาจากบ้านก็ไม่ทาน ให้ถึงบริษัทภายในยี่สิบนาที"} ทีแรกคิดว่าถ้าได้เป็นลูกรักอาจจะสมหวังทุกอย่าง แต่มันกลับไม่ใช่ คนที่คิดนอกกรอบแบบพี่ชายกลับได้อิสรภาพ เฌอเอมออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นน่านฟ้าอยู่ในห้องแล้ว ..เขาไปไหนแล้ว? หรือว่าเขารอเราอาบน้ำนานไป หญิงสาวเอาโทรศัพท์มาเปิดดูเผื่อว่าเขาทิ้งข้อความอะไรไว้ แต่ก็ไม่มีข้อความอะไรเลย จะเอายังไงกันแน่เนี่ยอุตส่าห์ทำใจไว้แล้ว [บริษัทอนันต์ไพศาล] "?" น่านฟ้ามาถึงหน้าห้องก็เห็นว่ามีผู้หญิงนั่งอยู่ในตำแหน่งเลขา ส่วนอีกโต๊ะที่เคยเป็นของเฌอเอมตอนนี้ลิเดียนั่งอยู่ "บอสคะ" เห็นว่าบอสเข้ามาแล้วลิเดียก็รีบลุกหวังจะฟ้อง "คือว่าท่านประธาน" "ท่านให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ" อ้าวคิดว่าจะช่วยได้ "สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อลูกน้ำค่ะ มารับตำแหน่งเลขาหน้าห้องของคุณน่านฟ้าค่ะ" ลูกน้ำรีบชิงแนะนำตัวก่อนที่เขาจะเข้าห้อง "ลิเดียเอกสารในห้องประชุมเมื่อวานนี้ท่านประธานเซ็นยินยอมหรือยัง" "อยู่กับเลขาท่านประธานค่ะ เดี๋ยวลิเดียไปเอามาให้นะคะ" ลิเดียสะใจมากที่บอสทำเมินแม่เลขาคนใหม่หันมาสั่งงานเธอเหมือนเดิม "เดี๋ยวลูกน้ำจัดการให้ค่ะ" ลูกน้ำเอ่ยพูดตอนที่น่านฟ้ากำลังจะเข้าห้อง แต่พอลูกน้ำเห็นว่าเขาไม่ปฏิเสธสิ่งที่เธอพูดเมื่อสักครู่ก็จะเดินไปทำงานนี้ "เดี๋ยวก่อนนะแม่ลูกน้ำยุงลาย ไม่ได้ยินหรือไงว่าบอสสั่งฉัน" "อย่าลืมสิคะว่าตอนนี้ฉันเป็นเลขา นั่นหมายถึงฉันเป็นหัวหน้าของคุณด้วย" "แม่นี่!" คนแบบลิเดียเหรอจะยอมใครง่ายๆ รีบเดินแซงหน้าเลขาคนใหม่ไปถึงห้องท่านประธานกิตติมศักดิ์ก่อน "คุณลักขณาคะฉันมารับเอกสารที่ฉันเอามาฝากคุณให้ท่านประธานเซ็นเมื่อวานนี้ค่ะ" "เอกสารยังอยู่ในห้องของท่านประธานค่ะ เดี๋ยวฉันเข้าไปเอาให้นะคะ" "ไม่ต้องหรอกค่ะเดี๋ยวฉันจัดการเอง" ลูกน้ำเป็นคนพูดประโยคนี้แล้วก็เดินไปเคาะประตูห้องของณภัทร ลิเดียหันไปมองคิดว่าแม่นี่เอาความมั่นมาจากไหน เพิ่งขึ้นมาเป็นเลขาได้แค่วันเดียวกล้าถึงขนาดนี้เลยหรือ อยากจะลองดูซิว่าถ้าเจอท่านประธานแล้วจะทำตัวยังไง ก๊อกๆ "คุณลุงคะลูกน้ำเองนะคะ" "คุณลุง?" "อ้าวหนูลูกน้ำเข้ามาสิลูก" ได้ยินเสียงคนในห้องดังออกมาดวงตาของลิเดียถึงกับเบิกกว้างแล้วหันกลับไปมองลักขณา "นี่มันอะไรกัน" "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" "อย่าบอกนะว่า แม่ลูกน้ำยุงลายเป็นหลานสาวของท่านประธาน" "ถ้าเป็นหลานสาวของท่านประธานจะมาทำงานเป็นเลขาเหรอ" ไม่นานประตูห้องก็เปิดออกมาทั้งสองที่คุยกันอยู่หน้าห้องเมื่อสักครู่เลยต้องเงียบ ลูกน้ำได้เอกสารก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานของน่านฟ้า ก๊อกๆ "ลูกน้ำเองค่ะ" "เข้ามา" "เอกสารที่คุณน่านต้องการค่ะ" "เธอเป็นใคร" เขาถามในขณะที่รับเอกสารมาเปิดดู "คุณลุงไม่ได้บอกคุณเหรอคะ" "คุณลุง?" "ช่วงนี้ลูกน้ำกำลังเบื่อกับการอยู่บ้านค่ะ​ คุณลุงเลยแนะนำให้มาทำงานเป็นเลขาพี่น่านค่ะ" "เรารู้จักกันเหรอ" เธอพูดเหมือนเป็นญาติหรือเป็นคนใกล้ชิดแต่ทำไมเขาไม่คุ้นหน้าเลย "เราก็รู้จักกันแล้วนี่ไงคะ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะประสาน เพราะเขาพอจะเดาออกแล้ว พ่อคงจะใช้แผนเดียวกันกับที่ใช้กับพี่ชาย หน้าห้องในเวลาเดียวกันนั้น.. "เฌอ" ลิเดียเห็นเฌอเอมมาพอดีเลยกวักมือเรียกให้เข้ามาหา "คะ" "บอสบอกว่าถ้าเธอมาแล้วให้เข้าไปหาในห้องเลย" มาได้จังหวะพอดีเลย แต่พอเฌอเอมจะเคาะประตู​ลิเดียก็บอกไม่ต้องเคาะเปิดเข้าไปเลยเพราะท่านรออยู่ แอดดด.. "?" อยู่ดีๆ ประตูห้องก็เปิดเข้ามาคนที่อยู่ด้านในเลยหันมามองพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ด้วยความไม่รู้เฌอเอมเลยเดินเข้ามายืนอยู่ไม่ไกลจากผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา "เธอเข้ามาทำไม" เห็นว่าผู้หญิงที่เดินเข้ามาใหม่ไม่พูดไม่จาเดินเข้ามาแล้วก็ยืนอยู่นิ่งๆ ลูกน้ำเลยถาม "คะ?" ก็เมื่อกี้เลขาของเขาบอกให้ฉันเข้ามาข้างในไม่ใช่เหรอ "ถ้างั้นฉันออกไปก่อนนะคะ" อย่าบอกนะว่าเราโดนแม่ลิเดียปั่น "เดี๋ยวก่อนสิ" ขณะที่เธอหมุนตัวกำลังจะเดินออกไปน่านฟ้าก็เอื้อมมือไปดึงแขนของเธอจนเสียหลักล้มลงบนตักเขา "?" ลูกน้ำตกใจและมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าสองคนนี้แอบแซ่บกันอยู่แน่เลย "เป็นประจําเดือนไม่ใช่เหรอก็บอกแล้วไงว่าถ้าเจ็บท้องไม่ต้องมา" ขณะที่พูดมือหนาก็ลูบใบหน้าสวยหวานของเธอเหมือนว่าเขาพิศวาสเธอนักหนา เฌอเอมไม่พูดอะไรรู้แล้วว่าเขาคงใช้เธอเป็นไม้กันหมา "ลูกน้ำอยู่ในห้องใช่ไหม" เสียงนี้ดังแว่วเข้ามาในห้องของน่านฟ้า เขารีบดันคนที่นั่งอยู่บนตักให้ลุกขึ้นอย่างเร็ว "ใช่ค่ะ" สนุกแน่งานนี้ลิเดียรีบเปิดประตูให้กับท่านประธาน ณภัทรเดินเข้ามาเห็นว่าผู้หญิงที่เขาบอกให้ลูกชายไล่ออกไปยังคงอยู่ในห้องนี้ก็ไม่พอใจเอามากๆ "ออกไปก่อน" ไม่รอให้ท่านได้ไล่อีกเฌอเอมรีบออกมาก่อนผู้หญิงอีกคน ไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็ตามออกมา "แกไม่เชื่อฟังคำสั่งพ่อตั้งแต่เมื่อไร" "ถ้าพ่อจะเอาตำแหน่งนี้มาขู่พ่อไม่ต้องขู่หรอกครับ​ ถ้าไม่ให้ผมนั่งตำแหน่งประธานบริษัทผมก็จะเก็บของออกจากห้องนี้" "ไอ้น่าน!" "พ่อก้าวก่ายชีวิตของผมเกินไปแล้วนะครับ" ความอดทนมันคงสิ้นสุดลงแล้ว น่านฟ้ารู้ว่านาคราชไม่กลับมาบริหารงานที่นี่แน่ และถ้าพ่อขาดเขาไปอีกสักคนบริษัทก็คงแย่ "ชั้นผู้บริหารไม่มีตำแหน่งว่าง ให้ผู้หญิงคนนั้นลงไปทำงานที่ชั้นล่าง" คงต้องยอมถอยให้สักก้าว แต่คงไม่เก็บไว้เป็นเสี้ยนหนามใกล้ๆ ตัวหรอก "ทำไมจะไม่มีตำแหน่งให้เธอล่ะครับชั้นนี้มีงานตั้งหลายอย่าง" เขาไม่ได้พูดไปเพราะช่วยเธอหรอก แต่เธอสามารถทำให้พ่อของเขายอมถอยคงกลัวว่าเขาจะเลือกผู้หญิงคนนี้มาทำเมียมาก "ถ้าแกจะให้ผู้หญิงคนนั้นทำงานที่ชั้นนี้ฉันให้เป็นได้แค่ผู้ช่วยแม่บ้าน" จบคำพูดณภัทรก็หันหลังแล้วเดินออกมาจากห้อง "คุณลุงคะ" "หนูไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้นะ หนูนั่งตำแหน่งเลขาพี่เขาไป ส่วนเธอไปทำตำแหน่งผู้ช่วยแม่บ้าน" ประโยคหลังณภัทรหันไปสั่งเฌอเอม คิดว่าน่านฟ้าคงไม่ทำตามเลยจัดการด้วยตัวเอง ถ้าผู้หญิงคนนี้ได้รับความกดดันหนักเข้าเดี๋ยวก็คงถอย "ค่ะ" จะให้ทำอะไรเธอก็คงต้องทำรอให้คดีสิ้นสุดก่อนค่อยว่ากันอีกที หลังจากที่ณภัทรไปแล้วลูกน้ำก็หันมาถามลิเดียว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร "แล้วคุณคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครล่ะ" "เป็นแฟนของพี่น่านเหรอ?" "ก็ไม่รู้สิคะ อันนั้นคุณต้องหาคำตอบเองแล้วล่ะ" ชักจะสนุกแล้วสิ ปล่อยให้ผู้หญิงสองคนกัดกันเอง ส่วนเราก็นั่งรอรับตำแหน่งเลขากลับคืนมา