เวลา 18:14 น.
รถสปอร์ตคันหรูของอันเดรแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์อย่างนิ่มนวล ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงบ่งบอกเวลาพลบค่ำ
“ถึงแล้ว”
อันเดรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูสดชื่นและอารมณ์ดีผิดปกติ ต่างจากตอนเช้าลิบลับเขาเดินลงมาเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้พาขวัญอย่างสุภาพบุรุษ
“อูยยย...”
ทันทีที่พาขวัญก้าวขาลงจากรถ ความร้าวระบมก็แล่นปราดขึ้นมาจากช่วงล่างจนเธอต้องนิ่วหน้า ขาเรียวสั่นระริกแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ต้องเกาะประตูรถไว้แน่น
สภาพของเธอตอนนี้... จะเรียกว่า ‘เดินขาถ่าง’ ก็คงไม่ผิดนัก เพราะกิจกรรมมาราธอน 3 น้ำ (แถม 1 น้ำบนรถตอนขากลับอีก) แล้วตอนที่ม่านรูด ทำเอาช่วงล่างเธอแทบพัง
“ให้ฉันอุ้มขึ้นไปไหม?” อันเดรกระซิบถามยิ้มๆ สายตาล้อเลียน
“ไม่เอาค่ะ! เดี๋ยวคนเห็น” พาขวัญค้อนขวับ “คุณนั่นแหละตัวดี... ทำขวัญเจ็บไปหมดแล้ว”
เธอกัดฟันเดินขาสั่นๆ เข้าไปในตัวคฤหาสน์ พยายามเดินให้ดูปกติที่สุด (ซึ่งดูยัง
