ภายในห้องนอนกว้างขวางที่มืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ พาขวัญกำลังนอนหลับสนิทอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ
ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับถูกรบกวนด้วยเสียงบางอย่าง
แกร๊ก แกร๊ก!
เสียงโลหะกระทบกับบานประตูกระจกดังขึ้นแผ่วเบา แต่ในความเงียบสงัดยามวิกาล มันกลับดังชัดเจนจนปลุกคนที่กำลังหลับลึกให้รู้สึกตัว
เปลือกตาบางค่อยๆ ปรือขึ้นด้วยความงัวเงีย พาขวัญขยี้ตาเบาๆ พยายามปรับโฟกัสสายตาฝ่าความมืด
“หืม?”
สายตาของเธอปะทะเข้ากับภาพที่ทำให้ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งผ้าม่านสีทึบที่ควรจะปิดสนิท ตอนนี้กำลังปลิวไสวตามแรงลมที่พัดเข้ามา บ่งบอกว่า ประตูกระจกตรงระเบียงถูกเปิดออก!
“เปิดได้ยังไง...”
พาขวัญพึมพำด้วยความตื่นตระหนก เธอจำได้แม่นว่าก่อนนอนประตูนั่นล็อกสนิทดีแล้ว และนี่คือห้องนอนของราฟาเอลที่อยู่ชั้นบนสุด ระบบความปลอดภัยแน่นหนา ไม่มีทางที่ลมจะพัดจนเปิดเองได้
ถ
