แสงแดดอุ่นยามเช้าทอดตัวผ่านบานหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ เข้ามาจับจองพื้นที่ภายในห้องอาหารสุดหรูของคฤหาสน์เดอซูซา กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นข้าวต้มกุ้งลอยอบอวลไปทั่ว สร้างบรรยากาศผ่อนคลาย
ร่างระหงของพาขวัญในชุดนักศึกษาพอดีตัวเดินก้าวลงมาจากบันไดวนด้วยท่าทางไม่ค่อยมั่นคงนัก ใบหน้าสวยหวานดูอิดโรย ขอบตาคล้ำจางๆ ราวกับคนอดนอนมาทั้งคืน ผิดกับชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่เดินโอบเอวประคองเธอลงมาอย่างทะนุถนอม
ราฟาเอลในชุดสูทลำลองดูสดใสและกระปรี้กระเปร่าราวกับเพิ่งได้ยาอายุวัฒนะ ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้มมุมปากตลอดเวลาจนน่าหมั่นไส้
“นั่งลงสิ...” ราฟาเอลเลื่อนเก้าอี้ให้เธออย่างสุภาพบุรุษ ก่อนจะตักข้าวต้มกุ้งร้อนๆ มาวางตรงหน้า
“กินเยอะๆ หน่อย จะได้มีแรง... เมื่อคืนเธอเสียพลังงานไปเยอะ”
ประโยคท้ายเขาก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับอย่างเจ้าเล่ห์
