เสียงเครื่องยนต์ดูคาติ พานิกาเล่ วีโฟร์ คำรามกึกก้องไปทั่วท้องถนนยามค่ำคืนราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง ลมแรงปะทะใบหน้าแต่ไม่อาจลดทอนความบ้าระห่ำของคนขี่ได้แม้แต่น้อย
พาขวัญนั่งซ้อนท้าย ตัวเกร็งจนแทบจะเป็นตะคริว สองแขนเล็กกอดเอวสอบของเรย์เดนไว้แน่น ใบหน้าสวยซบลงกับแผ่นหลังกว้างที่ชื้นเหงื่อ เธอหลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียว เพราะพ่อเจ้าประคุณเล่นบิดคันเร่งแซงซ้ายป่ายขวาด้วยความเร็วแสง ทั้งที่แขนข้างซ้ายมีเลือดไหลซึมออกมาจากผ้าพันแผลชั่วคราวไม่หยุดหย่อน
“คุณเรย์เดน! ขับช้าๆ หน่อยได้ไหมคะ! แขนคุณเจ็บอยู่นะ!” เธอตะโกนแข่งกับเสียงลม
“เจ็บที่ไหน! แค่นี้เอง! ไกลหัวใจ! กอดแน่นๆ ล่ะ เดี๋ยวตก!”
คนบ้าพลังตะโกนกลับมาอย่างคึกคะนอง ยิ่งเห็นเธอเกาะเขาแน่น เขายิ่งได้ใจบิดคันเร่งส่งท้ายก่อนจะเลี้ยวปาดเข้าหน้าโรงพยาบาลเอกชนหรูอย่างหวาดเสียวจนยามหน้าประตูแทบจะกระโดดหนี
...
ณ ห้องฉุกเฉินวีไอพี
ทันทีที
