ณ คฤหาสน์เดอซูซา | เวลา 00:45 น.
เรย์เดน ในสภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยจนเห็นแผงอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ อุ้มร่างระหงของพาขวัญไว้ในวงแขนแกร่ง เขาก้าวยาวๆ ขึ้นบันไดโดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บที่ต้นแขนซ้าย เลือดสีสดที่ซึมผ่านผ้าพันแผลออกมาเป็นวงกว้างดูเหมือนจะเป็นเพียงของประดับสำหรับคนบ้าเลือดอย่างเขา
“อื้อ... คุณเรย์เดน... วางขวัญลงเถอะค่ะ คุณเจ็บอยู่นะ” พาขวัญครางท้วง ซบหน้าลงกับอกเขาด้วยความอ่อนเพลีย
ปัง!
เขาใช้เท้าถีบประตูห้องนอนใหญ่ให้เปิดออกอย่างแรง แล้วจัดการเหวี่ยงมันปิดล็อกกลอนลงทันทีราวกับกลัวใครจะตามมาแย่งของเล่นชิ้นโปรด
เรย์เดนวางร่างบางลงบนเตียงคิงไซส์หนานุ่มอย่างไม่เบามือนัก ก่อนจะตามลงไปคร่อมทับทันที นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ยังไม่มอดดับ มันกลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้กลับมาอยู่ในถิ่นของตัวเอง
“ที่โรงพยาบาล... มันทำได้ไม่เต็มที่...” เขาพึมพำเสียงพร่าชิดริมฝีปากบาง
“
