พาขวัญเงยหน้าขึ้นมองราฟาเอล ดวงตาคมของเธอเต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่เคยเห็นด้านอ่อนโยนเช่นนี้จากเขามาก่อน มันอันตรายกว่าความดุดันที่เธอเคยเจอหลายเท่านัก “คุณหมายความว่าไงคะ” เสียงเธอสั่นเบา ราฟาเอลยังคงกอดเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ร่างเล็กพ้นจากความอบอุ่นของเขา “ก็หมายความตามที่พูด เลิกตามหาตัวคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอซะ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาเป็นคำสั่งเด็ดขาด “ขวัญทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ!” พาขวัญพยายามจะดิ้น แต่เขายิ่งกระชับอ้อมแขนแน่นจนเธอแทบจมอยู่ในอ้อมกอด “เพราะฉันจะจัดการให้เอง” ราฟาเอลตัดคำพูดของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนแน่นจนเธอหายใจติดขัด “ฉันบอกแล้วไง…” ราฟาเอลจับปลายคางเธอ เงยขึ้นให้สบตา “ว่าฉันเป็นสมบัติของเธอ” ลมหายใจร้อนจัดของเขาปะทะริมฝีปากเธออย่างอันตราย เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป ราฟาเอลถอนแก่นกายออกอย่างรวดเร็ว น้ำรักสีขุ่นไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนหน้าขาของเธอ “ว้าย!” พาขวัญร้องด

