กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโถงแคบจนหายใจติดขัด ฟรานซิส เล็งปืนตรงไปที่หน้าผาก ราฟาเอล นิ้วบนไกสั่นระริกด้วยความโกรธที่ทะลักล้นจนแทบระเบิดออกมา
“มึงตายแน่… ไอ้สัตว์!”
แชะ!
ปลายกระบอกปืนอีกกระบอกกดเข้าด้านข้างศีรษะของฟรานซิสทันที อันเดร ยืนชิดหลังเขา ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนเหล็กกล้า นิ้วล็อกไกไว้พร้อมปลิดชีพได้ทุกวินาที
“มึงควรสงบปาก…สงบสติด้วย ฟรานซิส” เสียงอันเดรต่ำและนิ่งผิดปกติ “ถ้ามึงไม่อยากให้น้องสาวมึงตาย…”
ฟรานซิสตัวสั่นสะท้าน เขากัดฟันแน่นจนเส้นเอ็นที่คอปูดเด่น
“มึง! มึงกล้าขู่กูเหรอ…ไอเหี้ย? มึงคิดว่ามึงเป็นใคร!”
“กูไม่ได้ขู่” อันเดรตอบนิ่งเหมือนอ่านรายงาน “กูเตือน”
ราฟาเอลก้าวออกจากประตูอย่างใจเย็น ผูกกระดุมแขนเสื้อข้างหนึ่งอย่างไม่เร่งรีบ เหมือนไม่มีใครเล็งปืนอยู่ใกล้หัวเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร
“ถ้ามึงเหนี่ยวไกตอนนี้…พาขวัญจะไม่มีใครปกป้อง”
ฟรานซิสคำราม “กูดูแลเธอได้! กูเป็นพี่ชายเธ
