ความเงียบในห้องนอนใหญ่บีบคั้นจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นผิดจังหวะของชายทั้งสี่ กลิ่นบุหรี่และเหล้าพรีเมียมถูกเจือด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ จากบาดแผลบนผิวขาวนวล ทุกอย่างดูหม่นหมองและทิ่มแทงใจยามทอดสายตามองร่างเล็กที่แหลกสลายอยู่บนเตียง
แกร๊ง
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นท่ามกลางความสงัด ฟีลิกซ์วางคีมลงบนถาดสแตนเลสอย่างระมัดระวัง แม้พยายามคุมสติแค่ไหน แต่ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ใต้ถุงมือยางกลับสั่นระริก เขามองเศษแก้วชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งคีบออกมาจากผิวเนื้อขาวจัดของพาขวัญด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน
"เจ็บไหม" ฟีลิกซ์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พาขวัญไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่นอนแน่นิ่ง ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้ว่างเปล่าและเหม่อลอยมองไปยังเพดาน น้ำตาไหลอาบแก้มลงไปที่หมอนโดยไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย ความเงียบของเธอมันกรีดใจคนที่มองอยู่ยิ่งกว่าเสียงหวีดร้อง
"โธ่เว้ย!" เรย์เดนสบถเ
