เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอของราฟาเอลดังสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินยาวของคฤหาสน์เดอ ซูซา ทุกย่างก้าวแฝงไปด้วยรังสีแห่งอำนาจที่กดดันจนอากาศรอบข้างแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทว่าในวงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อนั้นกลับประคองร่างที่บางเบาราวกับขนนกของพาขวัญเอาไว้อย่างหวงแหนสุดหัวใจ
เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนมัดกล้ามแขนขึ้นสันนูน ราวกับเกรงว่าหากเขาเผลอลงแรงพลาดไปเพียงนิด ร่างกายที่ดูเปราะบางเหมือนแก้วใบใสนี้จะแตกสลายคามือไปจริง ๆ นัยน์ตาสีเทาหม่นของราชสีห์หนุ่มจับจ้องไปที่ดวงหน้าซีดเซียวด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบเฉย
พาขวัญไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอไม่ได้ดิ้นรนหรือขัดขืนเหมือนทุกครั้งที่ถูกบังคับ ดวงตาคู่สวยที่เคยส่องประกายสดใสบัดนี้กลับว่างเปล่าและมืดบอดเหมือนหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง เธอนอนแน่นิ่งปล่อยให้ศีรษะซบลงกับแผงอกกว้างที่เต้นระรัว ลมหายใจแผ่วเบาจนน่ากลัว น้ำตาที่ยังคงไหลซึม
