เสียงประตูรถปิดลงดัง “ปัง” หนักแน่น ราวกับตัดโลกภายนอกออกไปในทันที
เหลือเพียงความเงียบอึดอัดในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเธอกับเขา
ตังค์ตังค์นั่งนิ่ง มือกำกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วซีด ดวงตามองตรงไปข้างหน้า ไม่กล้าหันไปมองคนข้างๆ
ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า…สายตาของเขากำลังจ้องเธอไม่วาง
“…จะนั่งเงียบอีกนานไหม”
เสียงทุ้มของ คิรากร ดังขึ้นเรียบๆ แต่กดลึกจนหัวใจเธอสั่น
“…ก็ไม่มีอะไรต้องพูดนี่คะ”
เธอตอบเสียงเบา พยายามทำให้มันดูปกติที่สุดเขาหัวเราะในลำคอสั้นๆ
“ไม่มี”
คำเดียว…แต่เหมือนบีบหัวใจเธอจนแน่นตังค์ตังค์เม้มปากแน่นกว่าเดิม
“งั้นฉันพูดเองก็ได้”
รถยังคงจอดนิ่ง เครื่องยนต์ยังไม่ถูกสตาร์ท ราวกับเขาตั้งใจขังเธอไว้ในช่วงเวลานี้
“…เมื่อกี้”
เสียงของ คิรากร เริ่มช้าลง
“…เธอคิดอะไรอยู่”
หัวใจเธอกระตุกแรง
“ไม่ได้คิดอะไรค่ะ”
“โกหก”
คำตอบมาเร็ว และชัดเจนเธอหันไปมองเขาทันที
“ฉันไม่ได้”
“ถ้าไม่ได้คิ
