เช้าวันถัดมา ตังค์ตังค์ตั้งใจออกจากคอนโดเร็วกว่าเดิมเร็วพอที่จะไม่ต้องเจอเขา
เร็วพอ…ที่จะหลบทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
แต่ดูเหมือน... มันจะไม่ง่ายขนาดนั้น
“รีบไปไหน”
เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้เธอชะงักทันทีเธอหลับตาแน่นหนึ่งวินาทีก่อนจะหันกลับไปเขายืนพิงรถอยู่ในชุดทำงานเหมือนทุกวันแต่สิ่งที่ไม่เหมือน..คือสายตามันนิ่งแต่กดดันเหมือนกำลังรอคำตอบ
“…ไปทำงานค่ะ”
เธอตอบสั้นๆ
“แล้วทำไมต้องรีบ”
คำถามธรรมดา แต่เธอตอบไม่ได้
“…ก็ปกติ”
“ปกติของเธอ”
เขาเดินเข้ามาใกล้ ทีละก้าว
“…หรือปกติของคนที่กำลังหลบฉัน”
หัวใจเธอกระตุก
“ฉันไม่ได้หลบ”
“งั้นก็ดี”
เขาหยุดตรงหน้า ระยะห่างแทบไม่มี
“เพราะฉันไม่ชอบไล่จับ”
คำพูดเรียบๆแต่ทำให้เธอขยับถอยโดยอัตโนมัติเขามองแล้วก็ยิ้มมุมปาก
“เห็นไหม”
“…อะไร”
“เธอกำลังถอย”
เธอเงียบเถียงไม่ออกเขาเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วหันมามองเธอ
“ขึ้นมา”
“…ฉันไปเองได
