เช้าวันต่อมาตังค์ตังค์ตื่นสายกว่าปกติไม่ใช่เพราะง่วงแต่เพราะ
“นอนไม่หลับ”
ภาพเมื่อคืนมันยังชัดเกินไปปลายนิ้วของเขา
ลมหายใจระยะห่าง
“…บ้าเอ๊ย”
เธอพึมพำพลางลุกขึ้นนั่ง
“เธอเป็นคนเลือกเอง”
คำพูดนั้นมันติดอยู่ในหัวและยิ่งคิดหัวใจเธอก็ยิ่งไม่ปกติออฟฟิศวันนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะเหมือนเดิมแต่สำหรับเธอมันไม่ใช่ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปสายตาหนึ่งก็หันมาหาทันที
คิรากรเขามองเธอ นิ่ง ไม่ยิ้ม ไม่พูด แต่สายตา
มัน “ชัด”เหมือนมีอะไรบางอย่างถูกยืนยันไปแล้วหัวใจเธอเต้นแรง ทันที
“…เช้า”
เขาทัก
“…เช้าค่ะ”
เธอตอบแต่เสียงเบากว่าปกติ เงียบไม่มีใครพูดต่อแต่ความรู้สึกมันแน่นเหมือนมีบางอย่างค้างอยู่กลางอากาศช่วงสายงานถูกโยนเข้ามา
ต่อเนื่องตังค์ตังค์พยายามจมอยู่กับมันเพื่อ “หนี”ความรู้สึกของตัวเองแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะเขายังอยู่ และ “ชัดขึ้น” ทุกที
“…เอกสารนี้”
เสียงเขาดังขึ้นข้างโต๊ะ เธอสะดุ้ง เล็กน้อย
“…คะ
