ค่ายถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้น แล้วนั่งลงใกล้ ๆ แขนแกร่งคว้าโอบเอวบาง ยกร่างเล็กขึ้นมาวางไว้บนตัก โดยไม่มีการขัดขืน
“เฮียรักลี่” เขาพูด พลางขยับเข้าไปใกล้ ๆ และเอ่ยมันออกมาซ้ำ ๆ “รักหนู… เฮียรักใครไม่ได้อีกแล้ว”
ใบหน้าหล่อซบลงแนบซอกคอที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ก่อนจะเป่าลมหายใจอุ่นกระทบผิวเนียน ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยคำพูดแผ่วเบาข้างหู
“กลับมาอยู่ในชีวิตของเฮียได้ไหม สัญญาว่าครั้งนี้เฮียจะรักษาหนูเอาไว้ให้ดีที่สุด”
“…”
“แผลนั้นที่ทำให้หนูเจ็บปวด กลับมาให้เฮียเป็นคนรักษามันได้ไหม”
“หยุด…หยุดพูดสักที”
“มันทรมานนะลี่ อีกแค่อาทิตย์เดียว เฮียก็ต้องกลับฝรั่งเศสแล้ว”
“…”
“ถึงวันนั้น ถ้าหนูไม่ตอบแชต ไม่ยอมคุยกัน เฮียจะทำยังไง”
“ลี่จะลองเปิดใจให้คนอื่น”
พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าคมคายก็รีบผละจากซอกคอขาวทันที คำพูดของเธอมีอิทธิพลต่อความรู้สึก ราวกับมีกระแสไฟช็อตทั้งร่างจนชาหนึบ ดวงตาคมค่อย ๆ ขึ
