หลังจากกินข้าวเสร็จ ค่ายอาสาล้างจาน หมวยลี่ไม่ได้ว่าอะไรในตอนแรก แต่ทันทีที่เห็นเขาหายเข้าไปในครัว ความทรงจำบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว
เรื่องที่เจียร์เคยเล่าให้ฟังอย่างขำ ๆ ว่าครั้งหนึ่งล่าก็เคยอาสาแบบนี้ แต่แล้วซันไลต์ก็หมดขวดภายในไม่กี่วัน
พอคิดได้อย่างนั้นก็รีบลุกจากโซฟาแล้วเดินตรงเข้าไปในครัวทันที ร่างเล็กตรงเข้าไปประชิดตัวคนที่ยืนล้างจานอยู่
“ใช้ซันไลต์แค่นิดเดียวพอนะคะ”
“รู้ครับ เฮียเคยทำ” ค่ายหันมองร่างเล็กที่ขยับหน้าก้มมองฟองน้ำในมือของเขา ก่อนจะยิ้มด้วยความเอ็นดู
“แน่ใจนะว่าล้างเป็นจริง ๆ”
“ลี่ เฮียเคยทำ หนูออกไปนั่งรอนะ”
ร่างเล็กเม้มปากแน่นเมื่อเห็นอีกคนหันมายิ้ม เหมือนว่ากังวลมากจนเกินไป เธอก็รีบหมุนตัวเดินออกจากครัว แล้วทรุดตัวลงบนโซฟายังไม่ทันได้ตั้งสติ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นสายจากเฟยเจิน ความคิดลังเลผุดขึ้น ว่าควรรับสายดีหรือเปล่า แต่คิดไปคิดมา มันไม่มีอะไรต้อ
