ค่ายส่ายหน้า ก่อนถอนหายใจออกมาหนัก ๆ เหนื่อยหน่ายกับความช่างพูดช่างแซวของน้องชายที่มักจะพูดไปเรื่อยไม่เคยหยุด เขารู้ดีว่าคลื่นมักพูดจาไร้สาระเป็นนิสัย แต่แปลก ครั้งนี้มันกลับสะเทือนขึ้นมาจริง ๆ
มือหนายกขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปหยุดยังหน้ากระจกบานใหญ่ เพื่อดูให้แน่ใจ ว่าตัวเองแก่จริงอย่างที่โดนว่าไว้หรือเปล่า
ความคิดเริ่มหลั่งไหลเข้ามา หรือว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปชอบคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ถึงไม่ยอมเปิดโอกาสให้ เสียงถอนหายใจดังออกมาด้วยความกังวล ขนาดส่องกระจกมองดูสภาพตัวเอง ตอนนี้เขายังรับไม่ได้
เมื่อรู้สึกคาใจจนหาคำตอบไม่ได้ ค่ายตัดสินใจเดินออกจากห้อง ถามกับลูกน้องที่คิดว่าพูดตรงไปตรงมาที่สุด คงไม่โกหก
“มึงว่าตอนนี้กูแก่หรือยัง”
“ครับ?” ธันวาที่กำลังจะออกไปสูบบุหรี่ชะงักนิ่ง ขมวดคิ้วงุนงงกับคำถามนั้น
“หน้าตา การแต่งตัว แก่ไปหรือเปล่า” น้ำเสียงที่ตั้ง
