เวลาตีสอง ลมกลางคืนพัดผ่านร่างชวนให้เย็นเฉียบถึงกระดูก ค่ายเดินเซอย่างสะบักสะบอม มือยังคงกำขวดไวน์เอาไว้แน่น กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งไปทั่วตัว
ดวงตาคมเหม่อลอยทอดมองไปข้างหน้าอย่างไร้ปลายทาง ชีวิตที่เคยมืดมน ตอนนี้เหมือนทุกอย่างดับวูบลง ไม่เห็นแสง ไม่มีทางออก เหลือเพียงเสียงสะท้อนในหัวที่ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนคำหลอกหลอนกัดกินหัวใจ ‘ลี่ไม่มีโอกาสให้เฮียแล้ว’ ประโยคนั้นดังก้องตลอดเวลายิ่งก้าวเดิน เสียงก็ยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ
ขณะก้าวเท้าอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพของเธอก็แทรกขึ้นมา ภาพรอยยิ้ม ภาพที่เธอนั่งบนตักของเขา เสียงที่เคยอ้อนวอนขอความรัก ดวงตาที่มีแค่เขาคนเดียวอยู่ข้างในนั้น ทุกภาพผุดขึ้นมาซ้ำ ๆ ตอกย้ำให้รู้ว่าได้ทำเธอหล่นหายไปแล้ว ด้วยมือของตัวเอง
เขาทำมันพังไปทั้งหมด
ค่ายได้แต่ถามตัวเองว่า ทำไม ทำไมถึงไม่ได้แม้แต่โอกาส ทั้งที่เขาพร้อมจะทุ่มเท รักเธอหมดหัวใจ และจะพยายามให้ดีที่สุด แค่สักครั้
