หลังจากได้รับคำตอบของดาน่าเขาก็ยกยิ้มอย่างยินดีทันที เรื่องนี้มันง่ายมาก ว่าแล้วเขาก็กดโทรออกหาป๊าทันที
“ฮัลโหลป๊า”
[ไอ้เด็กนี่ยังมีน่าโทรมาหาป๊าอีกนะ เรื่องรถจะบอกตอนไหนชาติหน้าเลยไหมถึงจะยอมบอก เก่งจริง ๆเลยเรื่องทำลายล้างเนี่ย]
แค่กดรับสายเขาก็แทบจะดึงโทรศัพท์ออกห่างทันที เพราะได้ยินน้ำเสียงสิบแปดหลอดของป๊า
“ขอโทษนะป๊ามันยุ่ง ๆ น่ะ” ใช่เขายุ่งมากจริง ๆ ไม่ได้โกหกเลย
[ยุ่ง? ถ้าเรื่องที่เอาแต่ตามติดคนทุบรถแล้วบอกยุ่ง ชาตินี้ป๊าคงจะไม่รู้แน่ ๆ จะบอกให้นะว่าป๊าจะไม่ซื้อรถให้แล้วใช้เศษเหล็กไปนั่นแหละ สมน้ำหน้า] อันนี้พ่อกูใช่ไหม คิลล์สบถกับตัวเองในใจ ทำไมป๊าปากร้ายมากขนาดนี้ ถึงว่าไอ้ไคลล์ปากไม่ดีเหมือนใคร
“ป๊าอย่าพึ่งบ่น เอาไว้เจอหน้าค่อยบ่นก็ยังไม่สาย”
[เจอหน้า? โถ่พูดเหมือนไม่ใช่ลูกกูเลยเว้ย ถามจริงตั้งแต่โตกลับมาบ้านกี่ครั้ง จะให้ป๊าเอาเวลาไหนไปบ่น อ้าปากยังไม่ทันเห็นลิ้นไก่เด็ก
