บทที่ 1ตัวแม่สายเปย์ 2

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงหนึ่งชั่วโมงทั้งคู่เดินตรงเข้าไปในร้านเครื่องสำอางพร้อมกับหยิบน้ำหอมที่ต้องการขึ้นมา เพลงเหนือเดินนำหน้าหยิบขวดที่ตัวเองอยากได้ขึ้นมาก่อนจะสูดดมกลิ่นตามต้องการ หลังจากทำเล็บสีใหม่เสร็จสับก็ถึงเวลาเดินเลือกซื้อของใช้ “กลิ่นนี้หอมมาก อย่างที่ไอรินบอกเลยว่าคนชอบซื้อกลิ่นนี้เยอะสุดแล้ว คุณแม่อยากได้ตัวไหน” “กลิ่นนี้หอมสะอาดเอาอันนี้แหละ ไม่ได้เปลี่ยนน้ำหอมมานานมาก มึงว่ากลิ่นตัวกูน่าเบื่อยัง” มังกรจับจ้องไปยังใบหน้ารูปไข่งดงามของเธอพร้อมซักถามขึ้น เมื่อได้ยินอย่างนั้นเพลงเหนือจึงหันมาสนใจร่างสูงของเขาที่ยืนอยู่ด้านข้าง ขณะเดียวกันดวงหน้าสวยยื่นเข้าไปแนบชิดพร้อมกับสูดดมกลิ่นกายแสนคุ้นเคย “ก็ไม่นะ เดินมาได้กลิ่นก่อนเห็นตัวอีก” “แล้วไม่อยากได้ลิปสติกใหม่เหรอชะนี หรือว่าอยากได้กล่องจุ่มจนลืมทุกอย่างแล้ว” “อยากได้กล่องจุ่มอะแม่ แต่ต้องเก็บเงินไว้กินจนถึงสิ้นเดือนไม่รู้ว่าจะซื้อได้กี่ตัว ถ้าเงินหมดคงขอพ่อแม่เพิ่มอีกไม่ได้หรอกต่างจากน้องชายไม่ว่าจะขอเพิ่มเท่าไหร่หรือจะขอเพิ่มตอนไหนพ่อแม่ก็พร้อมจะโอนให้ตลอด” เธอตอบพลางหันไปสนใจขวดน้ำหอมตรงหน้าต่อ “ไม่ต้องคิดมากเรื่องนั้นหรอก ไม่พอกูออกให้ก่อนก็ได้” มังกรบอกจากนั้นหยิบกล่องน้ำหอมใส่ตะกร้าของตัวเอง “ไม่เอากูเกรงใจ เวลาเงินกูไม่พอเดือนต่อเดือนต้องรบกวนมึงตลอดเลย” หญิงสาวเอ่ยตอบออกมาเนิบ ๆ “อยู่กับกูไม่ต้องอดค่ะ อยากได้อะไรซื้อเลย” “ตั้งแต่ป๊ามึงจากไป มึงก็เริ่มใช้เงินตามใจตัวเองเลยนะ” ประโยคที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากได้รูปทำเอาคนตัวสูงตัวแข็งทื่อ “ตอนป๊ากูอยู่กูไม่เคยได้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ ไม่เคยได้กินของที่ตัวเองอยากกิน ตอนนี้ตามใจตัวเองบ้างจะเป็นไร” “มึงคิดว่าตัวมึงเองจะทำตามใจตัวเองได้ถึงเมื่อไหร่ เรียนจบก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องทำแล้วไม่ใช่เหรอ มึงเกิดมาพร้อมกับความหวังของคนทั้งตระกูลอะ แล้วแบบนี้จะทำตามใจตัวเองได้ถึงเมื่อไหร่ กูไม่ชอบเลยที่เห็นมึงไม่มีความสุขเวลาต้องทำตามที่ครอบครัวมึงบังคับ มันไม่เหมือนมึงคนเดิมเลยนะ” “ใครว่ากูมีความสุข กูทำตามพวกเขาก็เพราะบุญคุณที่พวกเขาเลี้ยงกูมา จะปฏิเสธไม่ทำก็ไม่ได้เพราะกูเป็นทายาทที่ต้องสืบทอดกิจการของครอบครัว” เขาเม้มปากก่อนจะเอ่ยประโยคเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ แถมยังเต็มไปด้วยความรู้สึกที่มีในตอนนี้อีกต่างหาก “ไม่เอาไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เลือกเสร็จยังกูจะไปดูกล่องจุ่มต่อ” “เสร็จแล้วเอามากูไปจ่ายเงินเอง” ได้ยินเขาบอกอย่างนั้นมือเล็กของเหนือจึงยื่นกล่องน้ำหอมใส่ลงไปในตะกร้า ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังกว้างของมังกรไปจ่ายเงิน คนตัวเล็กเดินตรงมายังร้านที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและกล่องสุ่มมากมายตั้งเรียงราย แสงไฟสว่างจ้าไปทั่วทั้งร้านส่งผลให้ตุ๊กตาตัวใหญ่หน้าร้านดูโดดเด่น เมื่อวางถุงพลาสติกเอาไว้บนชั้นด้านหน้าก็เดินผ่านการ์ดที่ยืนรักษาความปลอดภัยเข้ามาด้านใน นัยน์ตากลมสุกใสคู่นั้นเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น เหนือรีบสาวเท้าเข้าไปหยุดด้านหน้าตุ๊กตาตัวสีชมพูน่ารัก และท่าทางของตัวละครแตกต่างกันออกไปจนทำให้เธออยากจะยกกลับบ้านทั้งหมด “อยากได้จัง ทำไมน่ารักอย่างงี้ เห็นไหมแม่มันบอกว่าอยากกลับไปอยู่ห้องกับหนู” “กูไม่เห็นตุ๊กตามันจะพูดได้เลยนังชะนี ตุ๊กตาหมีเต็มห้องยังจะซื้อไปเพิ่มอีกเหรอ” คราวนี้น้ำเสียงทุ้มต่ำของเพื่อนตัวโตที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเอ่ยวาจาถามขึ้น “อยากได้หมดเลยอะ แต่เงินซื้อได้แค่สองกล่อง” “ยกเซตไปเลยจะคิดเยอะทำไม” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยด้วยความรู้สึกเสียดาย มังกรจึงเสนอขึ้นพร้อมกับยกกล่องที่ขายเป็นเซตใส่ฝ่ามือบอบบางของเธอ “บ้า มันแพงไม่มีเงินจ่ายหรอก” คนตัวเล็กตอบ “เดี๋ยวจ่ายให้เองอยากได้อันไหนก็หยิบมา แม่หิวข้าวแล้วค่ะเดี๋ยวโมโหหิวขึ้นมาจะวีนให้เข็ด” เสียงสองของคนตัวสูงพูดจาฉะฉานทว่าสีหน้าของมังกรดูจริงจัง ทำให้เหนือหยิบกล่องเซตด้านข้างขึ้นมาพร้อมกับเดินไปจ่ายเงินที่หน้าเคาน์เตอร์ “เรียบร้อยแล้วค่ะ อยากกินอะไร” เพลงเหนือเอ่ยพูดขึ้นขณะที่เดินไปหยิบถุงพลาสติกที่วางไว้ตรงชั้นขึ้นมา ในมือของเธออีกข้างยังคงถือถุงกระดาษขนาดใหญ่ ส่งผลให้วินาทีต่อมามังกรเอื้อมมาดึงถุงกระดาษออกจากมือเธอไปถือไว้เอง “คิดไม่ออก เลือกร้านสินังชะนี” “งั้นราเมงไหม ไม่รู้คิดไม่ออกเหมือนกัน” “โอเคไปเถอะ หิวจนท้องกูร้องแล้วเนี่ย” เมื่อได้ยินเขาบอกอย่างนั้นคนตัวเล็กจึงพยักหน้ารับ และเดินนำหน้าไปยังร้านอาหารทันที จากนั้นสั่งอาหารมานั่งทานกันสองคนเหมือนปกติ จนกระทั่งพนักงานวางชามราเมงไว้เบื้องหน้าของพวกเขา เหนือจึงใช้ตะเกียบคีบเส้นนุ่ม ๆ เข้าปาก ทว่าเส้นผมสีน้ำตาลของเธอก็หล่นลงมาบดบังใบหน้าทำให้มังกรรู้สึกขัดใจไม่น้อย เขาดึงแขนเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับดึงยางรัดผมของเพลงเหนือออกมาก่อนจะหยัดกายขึ้นเต็มความสูงเดินไปหยุดด้านข้างของเธอ มือแกร่งรวบกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้าหากันพร้อมกับใช้ยางรัดผมเก็บให้เป็นระเบียบ คราวนี้เธอจะได้ทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย “ขอบคุณนะมึง กูลืมเอายางมา” เพลงเหนือเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ขณะที่แก้มเนียนเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย ส่วนมังกรพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตัวเอง “รู้อยู่แล้วว่ามึงไม่เคยจะพกมาด้วยหรอกค่ะ ต้องเป็นกูที่ลำบากทำให้มึงอยู่เรื่อย ถามจริงเป็นเพื่อนหรือลูกคะ” “ใจร่ม ๆ ค่ะคุณแม่ อย่าเพิ่งวีนหนูเลย” เหนือพูดพลางฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นไรฟันขาวสะอาด “แล้วแบบนี้กูจะปล่อยให้มึงไปคบกับใครได้ กูสงสารเขาที่ต้องมาดูแลมึงทุกอย่างแบบเนี่ย” “แต่มึงก็เต็มใจตลอดเลยไม่ใช่เหรอ” “เออ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมึงมากูก็เต็มใจตลอดนั่นแหละ กินได้แล้วค่ะมองหน้ากูอยู่แบบนั้นมันจะอิ่มเหรอ” เพลงเหนือหันไปสนใจชามเบื้องหน้าของตัวเองต่อ ขณะเดียวกันมือแกร่งหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเขี่ยพลางทานอาหารมื้อนี้ไปด้วย เธอรู้ว่าที่เพื่อนตัวโตบ่นกับเธอตลอดก็เพราะเขาเป็นห่วง พวกเขาทั้งสองไม่เคยห่างกันเลยแม้แต่ช่วงปิดเทอมก็เลือกที่จะไปเที่ยวด้วยกันมากกว่าแยกย้ายกลับไปหาครอบครัว เพลงเหนือไม่รู้เลยว่าถ้าชีวิตของเธอไม่มีเขาจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร **** “แล้วผู้ชายแบบไหนถึงจะเหมาะกับหนู” “ผู้ชายที่ทำดีกับมึงให้ได้เท่าครึ่งกูมั้ง”