@2 สัปดาห์ต่อมา
ในเช้าที่อากาศแจ่มใส พระพายนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่พลางใช้พัดสานโบกไล่ความร้อน เธอจ้องมองร่างสูงที่กำลังสาละวนกับการกวาดใบไม้รอบบ้านด้วยสายตาขวางๆ
"พี่หมอ... เมื่อไหร่จะกลับกรุงเทพฯ ไปสักที?" เสียงหวานตวาดถามขึ้นลอยๆ แต่ทำเอาคนถูกถามชะงักไม้กวาดในมือทันที
"พายว่าอะไรนะ?" ศรันย์หันมาถามพลางส่งยิ้มแหย
"พายถามว่า เมื่อไหร่พี่จะกลับกรุงเทพฯ ไปสักที!" พระพายย้ำประโยคเดิมด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"ยังไม่กลับหรอก พายท้องเริ่มโตแล้ว ถ้าพี่กลับแล้วใครจะดูแลพาย"
"งานการที่โรงพยาบาลไม่มีทำหรือไง ถึงได้มาเดินเกะกะอยู่แถวนี้ได้เป็นเดือน พายบอกแล้วไงว่าเบื่อขี้หน้าพี่จะแย่อยู่แล้ว เห็นหน้าพี่ทีไรพายอยากจะอ้วกออกมาทุกที!"
"พี่ลางานยาวแล้ว พี่อยากอยู่ดูแลพายกับลูก พายไม่ต้องห่วงหรอก โรงพยาบาลก็ของครอบครัวพี่ จะลาเป็นเดือนเป็นปีก็ไม่มีใครกล้าไล่พี่ออกหรอก" ศรันย์พยายามใช้ความใจดีเข้าสู้ เขาค
