@2 สัปดาห์ต่อมา
เช้าวันที่อากาศสดใส แสงแดดสะท้อนผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ นพ. ศรันย์ ตื่นขึ้นมาเตรียมความพร้อมตั้งแต่ไก่โห่ วันนี้คือวันสำคัญที่ พระพาย มีนัดตรวจครรภ์ใหญ่ที่คลินิกในตัวเมือง ซึ่งห่างจากหมู่บ้านไปเกือบยี่สิบกิโลเมตร
ศรันย์รีบนำรถกระบะเก่าๆ ของคนในหมู่บ้านที่เขาไปขอซื้อต่อ มาล้างจนสะอาดเอี่ยม เอาม่านบังแดดมาติดรอบด้านเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กต้องร้อน พร้อมเตรียมหมอนรองหลังและน้ำขิงอุ่นๆ ไว้ในรถเสร็จสรรพ
"พายครับ... รถพร้อมแล้วนะ พี่เตรียมหมอนไว้ให้พายพิงด้วย จะได้ไม่ปวดหลังเวลาขับผ่านทางขรุขระ"
ศรันย์พูดด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจ ขณะเดินไปช่วยประคองพระพายที่อุ้มท้องหกเดือนออกมาจากบ้าน
"พายเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องมาประคอง" พายสะบัดตัวเล็กน้อย แต่ก็ยอมก้าวขึ้นรถไปนั่งข้างคนขับแต่โดยดี
"รีบไปเถอะค่ะ พายไม่อยากไปสาย หมอเขาคิวยิ่งเยอะอยู่"
"หมอ... หมอที่นี่เขามีชื่อเสียงขนาดนั้นเ
