จากพญาหงษ์สู่คนงานในเล้าไก่

@หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เช้าวันที่หมอศรันย์ได้รับอนุญาตให้สะพายกระเป๋าออกจากโรงพยาบาล สภาพร่างกายของเขาเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง แต่ความยโสที่เคยมีกลับหายไปอย่างสิ้นเชิง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ เดินตามหลังพระพายที่หิ้วตะกร้าเดินนำลิ่วๆ ไปยังบ้านพักริมทะเลอย่างมีความหวัง แต่พอถึงหน้าบ้าน พายกลับไม่เปิดประตูรั้วให้เขาเดินเข้าสู่ตัวบ้านไม้สีขาวที่แสนอบอุ่น “พาย... พี่เอาของไปวางไว้ที่ไหนดีครับ?” ศรันย์ถามพลางส่งยิ้มอ่อนโยน พระพายหยุดกึก ก่อนจะชี้ไปที่ทางเดินเล็กๆ ข้างบ้านที่รกชัฏไปด้วยดงกล้วย “นู่นค่ะ... ที่พำนักใหม่ของพี่ พายทำความสะอาดไว้ให้แล้ว เห็นพี่ชอบนักไม่ใช่เหรอ... ที่ที่มันดูต้อยต่ำน่ะ” ศรันย์เดินตามนิ้วของเธอไปจนถึงหลังบ้าน แล้วเขาก็ต้องชะงักกึก สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือ เล้าไก่เก่า ที่พระพายดัดแปลงโดยการเอาไม้กระดานมาปูพื้นพอกันดิน มีมุ้งลวดขาดๆ ขึงไว้กันยุง และมีฟูกเก่าๆ บางๆ ว