@สองวันต่อมา
หลังจากเหตุการณ์ที่คลินิกหมอดรีม บรรยากาศที่บ้านไม้สีขาวริมทะเลก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นพ. ศรันย์ ที่ปกติจะคอยเดินตามต้อยๆ พูดจาประจบประแจง หรือไม่ก็ยอมให้พระพายด่าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กลับกลายเป็นคนละคน เขาไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ประชดประชัน แต่เขากลับ "นิ่งเงียบ" จนน่าขนลุก
ตลอดทั้งวัน ศรันย์ตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเคร่งครัด เขาซักผ้าตากจนเรียบกริบ ขัดพื้นระเบียงจนเงาวับ และทำอาหารเช้าตั้งโต๊ะไว้ให้พระพายอย่างประณีต แต่สิ่งที่หายไปคือเสียง "ครับพาย" หรือ "ทานเยอะๆ นะครับ" เขาเพียงแค่ขยับเก้าอี้ให้เธอ นั่งลงกินเงียบๆ พออิ่มก็เก็บจานไปล้างโดยไม่สบตาเลยสักนิด
@14:00 น. ณ ใต้ต้นมะพร้าวริมหาด
พระพายนั่งลูบท้องหกเดือนของเธอพลางมองดูศรันย์ที่กำลังซ่อมรั้วบ้านที่ผุพัง เขาตอกตะปูด้วยจังหวะที่หนักแน่นแต่ไร้เสียงพึมพำเหมือนทุกที ปกติเขาต้องคอยถามว่า "พายร้อนไหม" "พายอยากกินน้ำ
