@สามวันต่อมา
ความสงบสุขในบ้านไม้ริมทะเลถูกทำลายลงอีกครั้ง เมื่อพนักงานส่งของหิ้วกระเช้าผลไม้นอกราคาแพงระยับมาวางไว้ที่หน้าประตูบ้าน บนกระเช้ามีดอกกุหลาบสีแดงสดช่อเล็กๆ พร้อมการ์ดสีหวานแหววที่เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า
"บำรุงเยอะๆ นะครับพาย พี่เป็นห่วง... คิดถึงนะครับ"
ศรันย์ ที่กำลังซักชุดเด็กอ่อนเพื่อเตรียมคลอดให้พระพายอยู่ตรงระเบียงถึงกับหูผึ่ง ตาโตเท่าไข่ห่าน เขาพุ่งตัวไปคว้าการ์ดใบนั้นมาอ่านก่อนที่พระพายจะเข้ามาเห็น
"คิดถึง... คิดถึงงั้นเหรอ?"
ศรันย์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นนูนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
"ไอ้หมอหน้าจืดนี่มันจะหยามกันเกินไปแล้ว! นี่มันบ้านกู เมียกู ลูกกู! มึงหยามถึงที่เลยเหรอ"
ความน้อยใจที่เคยมีเมื่อวานมลายหายไป สัญชาตญาณพญาโบ้หวงก้างกลับมาเข้าสิงทันที ศรันย์หันซ้ายหันขวา เห็นปากกาเคมีด้ามใหญ่ที่พระพายใช้เขียนชื่อติดลังของขาย เขาคว้ามันมาแล้วกระชากการ์ดของหมอดรีมพลิกด้านห
