@30 นาทีต่อมา
ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงร้องไห้ เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของพระพายที่ซบอยู่อกของศรันย์ กลิ่นกายที่คุ้นเคย กลิ่นสบู่จางๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นตึกตักอยู่ใต้แผ่นอกหนา เป็นเครื่องยืนยันว่าผู้ชายคนนี้คือ "ของจริง" ไม่ใช่ความฝันหรือรูปภาพที่ไร้ความรู้สึก
ศรันย์ค่อยๆ ประคองใบหน้าของพระพายขึ้นมา มือหนาที่เคยสั่นเทาด้วยพิษไข้ในวันวาน บัดนี้กลับดูอบอุ่นและมั่นคงเขาใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา
"พาย... พี่ขอโทษสำหรับทุกวินาทีที่พี่ทำให้พายต้องร้องไห้ คำขอโทษของพี่มันอาจจะไม่ทำให้พายรู้สึกดีขึ้น แต่พี่ก็ยังอยากจะพูดมัน" เสียงของเขาแหบพร่า
"พี่มันขี้ขลาด พี่กลัวความผิดของตัวเองในอดีตจนไม่กล้าสู้หน้าพาย พี่คิดโง่ๆ ว่าถ้าพี่หายไป ความเจ็บปวดที่พี่เคยสร้างไว้มันจะหายไปพร้อมกับตัวพี่ด้วย"
พระพายเงยหน้ามองเขา แววตายังมีความตัดพ้อแต่ความโกรธเริ่มถูกความดีใจเข้าบด
