มือที่สามตามถึงที่

@วันต่อมา พายุฝนผ่านพ้นไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินที่เปียกชื้นและความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก ร่างของ หมอศรันย์ ที่ถูกชาวบ้านหามไปไว้ที่ศาลาริมทางฟื้นคืนสติขึ้นมาในเช้ามืดวันต่อมา ใบหน้าของเขาซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ลมหายใจติดขัดและไอโขลกจนตัวโยน ทุกครั้งที่ไอเขาจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ปอดเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง "มึงฟื้นก็ดีแล้วศรันย์ กินยาซะ แล้วกูจะพามึงกลับกรุงเทพฯ" หมอภีม ยื่นแก้วน้ำและยาฆ่าเชื้อให้เพื่อนด้วยสีหน้าล้าเต็มทน "กูไม่กลับ" "มึงปอดบวมแล้วนะเว้ย ถ้าไม่รีบเข้าโรงพยาบาล มึงได้ตายสมใจแน่" ศรันย์ปัดแก้วน้ำในมือเพื่อนทิ้งอย่างไม่ใยดี ดวงตาที่พร่ามัวมองตรงไปที่บ้านไม้สีขาวที่ตั้งอยู่ไม่ไกล "กูไม่ไป... พายยังไม่ยกโทษให้กู กูจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" "เขาสั่งให้ชาวบ้านมาลากมึงออกมาเหมือนหมาขนาดนี้ มึงยังจะหน้าด้านอยู่ต่ออีกเหรอวะ!" ภีมตะคอกด้วยความเหลืออด "เออ... กูหน้าด้าน" ศร